Półwysep wojny

Północna Korea jest państwem w przypadku którego określenie „nietypowy: jest niezwykle łagodne. Jest to państwo szczególne, jedno z niewielu w których totalitarna kontrolna osiągnęła poziom przerażająco skuteczny, który przerósł nawet Związek Radziecki w czasach czystek stalinowskich.

Zarazem jest to państwo o niezwykłej, dynastycznej linij władzy, owładnięte kultem jednostki przekraczającym wszystkie objawy kultu Stalina lub Hitlera. Propaganda to nie tylko wiece, defilady i parady oraz wszechobecna indoktrynacja. O żadnym z nich nie mówiono jako o bogu i istocie nadprzyrodzonej, a według oficjalnych hagiografii w momencie narodzin Kim Dzong Ila ptaki mały mówić ludzkim głosem, kwiaty zakwitły w zimie, pojawiła się podwójna tęcza, a samo przyjście na świat miało mieć miejsce u stóp świętej góry Pektu.

Niewiele wiadomo na temat mechanizmów władzy w tym państwie. O ile pierwsze dekady życia pierwszego dyktatora, Kim Ir Sena, jest względnie dobrze opisane, także z racji jego długiego pobytu w Związku Radzieckim, znane są także koleje jego dojścia do władzy oraz przebieg wojny koreańskiej , to po roku 1953 jest coraz więcej czarnym plam i znaków zapytania.

Wiadomo, że władcami Korei Północnej jest dynasta Kimów, obecnie reprezentowana przez Kim Dzong Uma, o którego przeszłości wiadomo niewiele oraz armia. Wiadomo, że przez dekady zbudowano potężną liczebnie, uzbrojoną na wzór radziecki armię. Wiadomo, że władcy korzystają z luksusów i zachodnich dóbr. Wiadomo że gospodarka jest w opłakanym stanie, ratowanym przez zagraniczną pomoc humanitarną i że w przeszłości prężenie muskułów, zwłaszcza atomowych było sposobem wymuszenia tej pomocy.

Niewiadomych jest znacznie więcej. Kim Dzong Un jest młody, ma około trzydziestu lat. Elity wojskowe z zasady są starsze wiekiem, a to już jest możliwym źródłem różnic. Być może uczęszczał do szkoły w Szwajcarii, ale nie wiadomo jaki jest jego stosunek do świata zachodniego jako takiego. System polityczny który jest połączeniem komunistycznej dyktatury i monarchii absolutnej jest niezwykle nieprzejrzysty więc nie można określić jakie są podziały wśród elit pólnocnokoreańskich, jakie są ich interesy i jaka jest pozycja dyktatora.

Nie jest jasne, w jakim stopniu oficjalna ideologia – dżucze, będąca specyficznym rozwinięciem marksizmu-leninizmu, wymieszanego z nacjonalizmem, kultem jednostki, militaryzmem i izolacjonizmem – jest czynnikiem istotnym dla elit północnokoreańskich. Nie można wykluczyć, że przynajmniej dla niektórych polityków i wojskowych jej realizacja jest celem samym w sobie, choć zapewne równie ważne dla koreańskich elit jest po prostu przetrwanie i utrzymanie swoich osobistych przywilejów. Być może obecne objawy kryzysu budżetowego w USA są postrzegane jako oznaka kryzysu ustroju kapitalistycznego i wygodna okazja do ataku lub grożenia takowym.

Prawdopodobne jest także, że starty rakiet, próba nuklearna z lutego, wrogie gesty wobec Korei Południowej i Stanów Zjednoczonych, zapowiedzi gotowości do ataku wyprzedzającego i inne wojownicze gesty to próba uwiarygodnienia się młodego dyktatora w oczach generałów, swoisty szaleńczy egzamin dojrzałości.

Z wojskowego i politycznego punktu widzenia, Korea Północna nie ma wiele do zyskania w przypadku wybuchu konfliktu zbrojnego. Regularne siły zbrojne liczą około miliona żołnierzy, wspieranych przez około trzy i pół miliona paramilitarnej Robotniczo-Chłopskiej Czerwonej Gwardii. Siły lądowe dysponują znaczą ilością czołgów, szacowaną na około czterech tysięcym jednak są to głównie stare konstrukcje radzieckie (T-55, T-62) oraz ich chińskie i północnokoreańskie pochodne. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku artylerii, licznej ale niezbyt nowoczesnej. Broń piechoty to w najlepszych wypadku broń radziecka z lat osiemdziesiątych.

Siły lotnicze dysponują około siedmiuset samolotami bojowymi w tym tak starymi jak myśliwsko – bombowe Su-7, myśliwskie Shenyang F-5 (chińska wersja MiG-17) Shenyang F-6 (Mig-19), bombowe Harbin H-5 (Ił-28) a więc samolotami których geneza sięga czasów wojny koreańskiej. Jedyne nowoczesne samoloty myśliwskie to Mig-29, zakupione w niewielkiej liczbie. Marynarka wojenna to głównie kutry rakietowe i patrolowce.

Trudno ocenić stan wyszkolenia tych sił. Szkolenie, zwłaszcza pilotów i marynarzy jest kosztowne, a więc można zastanawiać się, czy gospodarka może dostarczyć środków na szkolenie na choćby elementarnym poziomie. Nie jest jasne, na ile elastyczne i wykazujące się inicjatywą są kadry dowódcze. Należy pamiętać, że w warunkach ustroju totalitarnego oddolna inicjatywa może być oględnie mówiąc niemile widziana, a w cenie może być ślepe posłuszeństwo przełożonym.

W warunkach konwencjonalnego konfliktu, siły zbrojne Korei Północnej miały by znaczne trudności z nawiązaniem równorzędnej walki z armią Korei Południowej. Te siły dysponują zaawansowanymi technicznie systemami uzbrojenia. Lotnictwo Republiki Korei posiada między innymi ponad 160 samolotów F-16C/D i 60 F-15K oraz samoloty wczesnego ostrzegania. Co ważniejsze, są to siły które dysponują przewagą techniczną w zakresie systemów rozpoznania , łączności i dowodzenia. Nie można także pominąć amerykańskiego wsparcia zarówno w postaci sił stale obecnych na półwyspie oraz jego pobliżu, ale także amerykańskich możliwości wywiadowczych.

Szczególną rolę mogą odegrać siły rakietowe oraz wojska specjalne Korei Północnej. Pociski balistyczne jakie znajdują się w arsenale tego państwa mogą razić cele w Korei Południowej, w tym miasta (zwłaszcza położony niedaleko granicy Seul) i instalacje wojskowe. Natomiast pociski Taepodong-2 mogą posłużyć do ataku na cele w Japonii (w tym amerykańskie bazy wojskowe) oraz amerykańską wyspę Guam i znajdujące się tam instalacje militarne. W najgorszym scenariuszu, mogą one sięgnąć Hawajów. Liczba tych pocisków jest jednak ograniczona a ich efektywność stoi pod znakiem zapytania. Jednak w kalkulacjach militarnych groźba uderzenia na Japonię i Guam musi być brana pod uwagę. Nie można jednoznacznie określić zagrożenia atakiem atomowym, gdyż mimo zademonstrowanej przez KRL-D zdolności do detonacji urządzenia nuklearnego, skonstruowanie głowicy bojowej o niewielkiej masie i gabarytach jest skomplikowane i wymaga lat pracy i dużych nakładów. Możliwe jest jednak użycie broni chemicznej, biologicznej lub umieszczenie w głowicy materiałów radioaktywnych („brudna bomba” czyli bomba radiologiczna).

Północnokoreańskie siły specjalne, wśród których istotną rolę mogą pełnić morskie jednostki specjalne są innym potencjalnym zagrożeniem. Są one prawdopodobnie relatywnie liczne, według niektórych ocen mogą liczyć kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy w jednostkach rozpoznania, powietrznodesantowych, lekkiej piechoty (szturmowych) oraz morskich jednostkach szturmowych. Były one wykorzystywane wielokrotnie w operacjach dywersyjnych i terrorystycznych, między innymi w  roku 1968 grupa specjalna zaatakowała siedzibę prezydenta Republiki Korei, jej atak został jednak odparty. Marynarka północnokoreańska dysponuje dużą ilością miniaturowych okrętów podwodnych i jednostek desantowych, wykorzystywane są także statki-bazy ucharakteryzowane na statki handlowe. Wiadomo także, że północnokoreańskie służby specjalne zaangażowane są w działalność przestępczą, także przemyt narkotyków drogą morską.

Nie można więc wykluczyć, że w ewentualnym konflikcie, siły specjalne zostaną użyte do ataków przeciwko ważnym celom w Korei Południowej, a być może także na terenie Japonii i innych celów. Jest technicznie możliwe, aby wykorzystać jednostki specjalne do ataków dywersyjnych i terrorystycznych przeciwko celom amerykańskim na całym obszarze Pacyfiku, być może także w innych regionach. Jest to także tańsze i potencjalnie efektywniejsze niż użycie rakiet. To jednak wymaga posiadania odpowiednio wyszkolonych sił, co stoi w sprzeczności z szacunkami sugerującymi ich dużą liczebność. Zważywszy na znaczny stopień fanatyzmu demonstrowanego przez żołnierzy północnokoreańskich, możliwe jest użycie tych sił do dużej liczby ataków o charakterze wręcz samobójczym, wymierzonym w ważne instalacje z nadzieją że liczne ataki odwrócą uwagę sił USA i Republiki Korei, zakłócą procesy dowodzenia, a te grupy którym uda się osiągnąć cele, zadadzą istotne straty, zwłaszcza ośrodkom dowodzenia, łączności i zaopatrzenia.

Potencjalna druga wojna koreańska przypominała by więc wojnę w Zatoce w 1991 roku ale w innych warunkach geograficznych. Być może siłom KRL-D udało by się zadać pewne straty, zwłaszcza w początkowej fazie konfliktu. Być może uderzenia sił specjalnych odniosłyby pewien efekt, jednak przewaga w powietrzu pozostałaby w rękach Korei Południowej a amerykańskie lotnictwo mogłoby zadać duże straty siłom północnokoreańskim. Pewne jest to że liczba ofiar byłaby znaczna, ale podbój półwyspu przez Północ jest niezwykle mało prawdopodobny, Podobnie mało prawdopodobne jest aby taki konflikt zakończył się obaleniem reżimu w Pjongjangu. Nie ma bowiem odpowiedzi, co w takim wypadku zrobić z milionami ludzi od lat żyjącymi w ustroju totalitarnym, a zjednoczenie państw koreańskich mogłoby wręcz doprowadzić Koreę Południową do gospodarczej ruiny. Nie wiadomo także, czy taki scenariusz odpowiadałby innym państwom w regionie.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!