Zmierzch niemieckich oddziałów Fallschirmjäger. Sycylia

Odpoczynek i szkolenie 1. Korpusu Powietrznodesantowego generała Kurta Studenta zakończyło się wraz z inwazją wojsk alianckich na Sycylie w ramach operacji Husky, co nastąpiło 10 lipca 1943 roku. W pierwszej chwili generał Kurt Student opowiedział się za wysłaniem na Sycylię całego korpusu powietrznodesantowego, jednak sprzeciwił się temu Adolf Hitler. Ostatecznie rozkaz udziału w walkach na Sycylii otrzymała jedynie 1.Dywizja Strzelców Spadochronowych. 11 lipca 1 FJD została postawiona w stan gotowości i otrzymała polecenie przygotowania się do działań na półwyspie Apenińskim. Wchodzący w skład 1. FJD 3. Fallschirmjäger Regiment został przerzucony z Avignon we Francji do Rzymu, gdzie otrzymał rozkaz wyruszenia na Sycylię. W tym czasie na wyspie znajdował się już 4. Fallschirmjäger regiment oraz batalion MG, które zostały zrzucone w okolicach Syrakuz i Katanii. Następnego dnia z Rzymu do walki wyruszył 3. FJR, który wylądował w okolicy lotniska Katania. Spadochroniarze niezwłocznie rozpoczęli przygotowywanie pozycji obronnych, aby powstrzymać spodziewany atak aliantów. Jeden batalion karabinów maszynowych został skierowany do obrony newralgicznego mostu nad rzeką Simeto w Primasole.

Przeczytaj także: Zmierzch niemieckich oddziałów Fallschirmjäger. Afryka Północna

W nocy z 12 na 13 lipca 2. i 13. kompanie z 3FJR, batalion pionierów, batalion niszczycieli czołgów oraz jednostki artylerii dołączyły do wcześniej przybyłych na wyspę oddziałów. Kilka godzin później nastąpił kontakt bojowy niemieckich spadochroniarzy z oddziałami z brytyjskiej 1. Brygady Spadochronowej, która została zrzucona w okolicach Katanii w celu uchwycenia lotniska. W tym przypadku Niemcom udało się zneutralizować zagrożenie i w toku kilkugodzinnych starć zadać ciężkie straty oddziałom brytyjskim. W nocy z 14 na 15 lipca 200 spadochroniarzy brytyjskich wylądowało na południowym przedpiersiu mostu Primosole, chcąc w ten sposób dzięki zaskoczeniu opanować go. W pierwszej chwili broniący mostu batalion MG przyjął wrogi desant jako spodziewane wzmocnienie obrony przez batalion pionierów. Skorzystali z tego Brytyjczycy, którym udało się uchwycić most i umocnić się na jego podejściach. Jednak powtarzające się kontrataki niemieckie oraz brak amunicji zmusił brytyjskich spadochroniarzy do oddania zdobyczy i wycofania się.

W następnych dniach obrona strategicznego mostu została wzmocniona elementami 4. FJR oraz zrzuconą w nocy 15 lipca w okolicach Katanii kompanią pionierów. Wzmocnione w ten sposób oddziały Fallschirmjäger broniące mostu skutecznie odpierały kolejne szturmy liniowych oddziałów brytyjskich. Skutecznego wsparcia udzielały im przy tym rozlokowane w pobliżu moździerze oraz śmiertelne 88. Dopiero wezwanie przez oddziały atakujące wsparcia artyleryjskiego skutecznie unieszkodliwiły stanowiska broniącej mostu artylerii i późnym popołudniem 16 lipca podczas kolejnego ataku brytyjskiego, Niemcy zostali zmuszeni do wycofania się. Spadochroniarze odzyskali jeszcze przejściowo kontrolę nad mostem 18 lipca, jednak stracili ją już następnego dnia ustępując przed stale wzmacnianymi siłami alianckimi. Niedobitki broniącej mostu 2 kompanii pionierów oraz oddziały z 4 FJR wycofały się ostatecznie w kierunku wschodnim otwierając tym samym 8. Armii Montgomerego drogę w głąb Sycylii. W tym czasie 3 FJR został otoczony przez brytyjski desant w miejscowości Carlentini, który wylądował kilka dni wcześniej na wschód od tej lokalizacji.

Przeczytaj także: Zmierzch niemieckich oddziałów Fallschirmjäger. Półwysep Apeniński

Wszystkie oddziały broniące Sycylii zostały 20 lipca wycofane, jak zadecydował dowodzący nimi generalleutnant Hans Hube do centralnej części wyspy i następnie skierowane na wschód. Niepomyślny obrót walk na Sycylii został pogorszony przez obalenie 25 lipca Mussoliniego i zastąpienie go przez marszałka Pietro Badoglio. Poskutkowało to między innymi kapitulacją części oddziałów włoskich i postawiło stosunkowo niewielkie siły niemieckie - ok. 40 tys. żołnierzy w chwili rozpoczęcia przez aliantów operacji Husky, pozostałe 220 tys. żołnierzy to oddziały włoskie - w bardzo trudnej sytuacji. Od zachodu szybko postępowały wojska amerykańskie generała Pattona, a od południa Niemcy byli spychani przez oddziały Montgomerego. W takiej sytuacji i wobec braku przerzucenia na Sycylię dodatkowych sił - większość kierowana była na front wschodni, sztabowcy niemieccy podjęli decyzję o ewakuacji wyspy, którą przeprowadzono w ramach operacji LEHRGANG. W tym okresie działań na Sycylii oddziały Fallschirmjäger zostały wykorzystane do łatania luk w kurczącej się linii obrony. Skuteczne działania osłonowe i opóźniające spadochroniarzy pozwoliły Niemcom na ewakuację praktycznie wszystkich oddziałów liniowych, jednak ten sukces został okupiony wysokimi stratami.

Przeczytaj także: Zmierzch oddziałów Fallschirmjäger

Oddziały wchodzące w skład 3 FJR zostały ewakuowane 3 sierpnia i przerzucone w rejon Metaponto nad zatoką Tarent, gdzie zyskały moment wytchnienia przez alianckim lądowaniem na Półwyspie Apenińskim. Po wycofaniu się do Włoch, niemieckim spadochroniarzom obok przygotowania się do spodziewanej inwazji przydzielono dwa ważne zadania - odbicie uwięzionego Bennito Mussoliniego oraz zdobycie sztabu włoskiego w Monte Rotondo - tym kwestiom poświęcę oddzielny wpis dlatego zostaną one w niniejszym tekście pominięte. Walki prowadzone przez 2. DSS generała Hermana Ramcke'go we Włoszech zakończyły się dla nich wraz z przeniesieniem na front wschodni w listopadzie 1943 roku. W tym samym czasie doszło do utworzenia 2 Korpusu Strzelców Spadochronowych pod dowództwem generalleutnanta Eugena Meindla składającego się z 3.(dowódcza generalleutnant Richard Schimpf, 5.,8.,9. pułk strzelców spadochronowych, 3 spadochronowy batalion moździerzy, 3 spadochronowy batalion niszczycieli czołgów, 3 pułk artylerii spadochronowej, 3 spadochronowy batalion pionierów, 3 spadochronowy batalion łączności) i 5. Dywizji Strzelców Spadochronowych. 2 Korpus Strzelców Spadochronowych został w styczniu 1944 roku połączony wraz z 1 Korpusem Strzelców Spadochronowych w 1. Armię Spadochronową, której dowództwo powierzono generałowi Kurtowi Studentowi.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!