Zmierzch niemieckich oddziałów Fallschirmjäger. Afryka Północna

W połowie 1942 roku oddziały Fallschirmjäger rozpoczęły swoją kampanię afrykańską. Afrika Korps dowodzony przez Feldmarszałka Erwina Rommla otrzymał wsparcie w postaci Brygady Strzelców Spadochronowych generała majora Hermana Bernharda Ramcke'go. Wchodzący w skład Brygady 1. batalion z 3. FJR rozpoczął przygotowania do walk w Afryce w czerwcu 1942 roku. Najpierw został skierowany do Hilden Shein, gdzie żołnierze przeszli intensywne szkolenie szybowcowe, a następnie 23 czerwca postawiono żołnierzy w stan gotowości, anulowano wszelkie przepustki i wydano wyposażenie tropikalne. Wraz z początkiem lipca oddziały, wchodzące w skład Brygady Ramckeg'o skierowano do Pireusu i rozpoczęto przygotowania do przerzucenia w rejon Tobruku.

Przeczytaj także: Zmierzch niemieckich oddziałów Fallschirmjäger. Sycylia

Trzy bataliony strzelców z 3. FJR, dowodzone przez majorów Kroha, von der Heydte'a i Hübnera stanowiły liczącą się na tym froncie siłę 2000 żołnierzy dodatkowo wspartych oddziałami artylerii i przeciwpancernymi. Dodatkowo Brygadę Ramcke'go wzmocniono batalionem z 4. FJR. Przerzucone do Afryki Północnej oddziały generała Hermana Remcke'go już w swoim pierwszym zadaniu musiały udowodnić swoją wartość bojową. Dyslokacja do Afryki Północnej zakończyła się 12 sierpnia, jednak nie wszystko zostało przeprowadzone zgodnie z planem. Sytuacja na froncie wymusiła wprowadzenie spadochroniarzy do walki. Wymagało to od żołnierzy sporej dozy improwizacji, gdyż nie dostarczono jeszcze z Grecji przynależnego Brygadzie sprzętu transportowego (ciężarówki i gleiskettenlastkraftwagen).

30 sierpnia 1942 roku starli się z osławionymi i zaprawionymi w bojach oddziałami 8 armii marszałka Bernarda Law Montgomery'ego. W trakcie ciężkich walk spadochroniarzom udało się osiągnąć postawione przed nimi zadanie i zatrzymać postęp wojsk brytyjskich. Jednak nie cieszyli się zbyt długo z osiągniętego sukcesu. 3 września ruszyła brytyjska ofensywa w Afryce Północnej, oddziały Remckego, broniące najtrudniejszych odcinków nie zdołały jednak powstrzymać natarcia. 23 października Brytyjczycy rozpoczęli decydujące natarcie, którego postęp doprowadził 2 listopada do realnej groźby oskrzydlenia i tym samym przełamania niemieckich pozycji. Erwin Rommel podjął decyzję odwrotu, by uniknąć rozbicia swoich oddziałów, najtrudniejsze zadanie przypadło wówczas oddziałom spadochroniarzy - mieli podjąć działania osłonowe i opóźniające. Osamotnieni żołnierze wiążąc walką Brytyjczyków połączyli się ostatecznie 7 listopada z głównymi siłami, choć jak się okazało nikt nie liczył na ich powrót, a Brygada Strzelców Spadochronowych została spisana na straty. Oddziały Fallschirmjäger raz jeszcze dowiodły swojej wartości bojowej. Sytuacja w Afryce Północnej zmieniła się diametralnie wraz z lądowaniem wojsk alianckich w Casablance, Oranie i Algierze (operacja Torch).

Utrzymanie zdobyczy afrykańskich wymagało od niemieckiego dowództwa wysłania wsparcia walczącym tan oddziałom. Wybór padł przede wszystkim na świeżo sformowany 5. Pułk Strzelców Spadochronowych pod dowództwem oberleutnanta Walthera Kocha. W ślad za tymi oddziałami do Tunezji skierowano również Brygadę Strzelców Spadochronowych generała Hermana Ramckeg'o. Pierwszym zadaniem, które przypadło oddziałom spadochroniarzy było opanowanie zajmowanego przez wojska francuskie podległe rządowi Vichy miasta Medjez el Bad i znajdującej się tam przeprawy mostowej. Natarcie, które rozpoczęto 19 listopada 1942 roku, już następnego dnia przyniosło pełen sukces. Francuzi, przekonani, że nacierają na nich znaczne siły niemieckie porzucili umocnienia bez walki. W gruncie rzeczy akcja była zaplanowana i przeprowadzona w sposób podobny do działań w Belgii - rajd niewielkich oddziałów szturmowych na kluczowe umocnienia.

Przeczytaj także: Zmierzch niemieckich oddziałów Fallschirmjäger. Afryka Północna

Było to jednak jedyne łatwe zadanie jakie przypadło niemieckim spadochroniarzom w tej kampanii. Wraz z końcem września alianci rozpoczęli natarcie z rejonu miejscowości Tebourba w kierunku Tunisu w celu ostatecznego zlikwidowania oddziałów Afrika Korps. W tym etapie walk, alianci w celu przyspieszenia postępu swoich wojsk przeprowadzili desant spadochronowy w dolinie rzeki Madjerda. Czoła tym oddziałom stawiła 1. kompania 5. Pułku Strzelców Spadochronowych. Niemieccy spadochroniarze jeszcze raz odnieśli zwycięstwo odrzucając aliantów w tym starciu, jednak okupili je dużymi stratami. Dalsze walki z niedobitkami Afrika Korps w Tunezji trwały do ich kapitulacji w Bizercie 12 maja 1943 roku.

W tych walkach oddziały Fallschirmjäger straciły 322 zabitych oraz większość wziętych do niewoli oddziałów z przerzuconego do Afryki 5. Pułku Strzelców Spadochronowych. Lepiej natomiast zakończyła się kampania Afrykańska do podkomendnych generała Ramckeg'o, którzy jeszcze przed zakończeniem walk w maju zostali stopniowo przerzuceni do Włoch. W czasie trwających z udziałem oddziałów Fallschirmjäger walk w Afryce 7. Dywizja Lotnicza przeszła reorganizację. Z jednej strony wymusiły to straty poniesione przede wszystkim na froncie wschodnim, z drugiej wprowadzono w życie zamiar powiększenia ich stanu liczebnego. Generał Herman Ramcke otrzymał dowodzenie nowo sformowanej 2. Dywizji Strzelców Spadochronowych składającej się z 2. FJR oraz świeżo sformowanych 6. i 7. FJR.

Przeczytaj także: Zmierzch oddziałów Fallschirmjäger

Równocześnie z utworzeniem nowej Dywizji, dotychczasową 7. DL przemianowano na 1. Dywizję Strzelców Spadochronowych (Fallschirmjäger Division - FJD) pod dowództwem generała Richarda Heidricha. Jej trzon stanowiły 1., 3. i 4 pułk strzelców spadochronowych. Dowództwo nad oboma dywizjami w ramach utworzonego korpusu powietrznodesantowego objął generał Kurt Student. Formowanie oddziałów powietrzno-desantowych nie przerwano wraz z tą reorganizacją, formowanie jednostek trwało praktycznie do końca wojny. Jednak sformowany w 1943 roku Korpus był praktycznie ostatnią jednostką, która składała się nie tylko z doświadczonych i zaprawionych w bojach spadochroniarzy. Rekruci przeszli pełny cykl szkolenia - łącznie ze skokami spadochronowymi. przyspieszenie i okrojenie cyklu szkoleniowego przełożyło się przede wszystkim na to, że nowo formowane jednostki desantowe były nimi jedynie z nazwy.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!