Kamuflaż na zimę

Grupa żołnierzy amerykańskiej piechoty morskiej podczas
kursu działań wysokogórskich.
Grupa żołnierzy amerykańskiej piechoty morskiej podczas kursu działań wysokogórskich. US DoD, Forsvarets medearkiv, Osterreichs Bundesheer

Ośnieżone górskie krajobrazy to chyba jeden z najpiękniejszych widoków, jakie można spotkać w naturze. Jednak to, co jest piękne dla przeciętnego turysty, dla żołnierza operującego w tych warunkach oznacza ciężkie warunki terenowe, śnieg i niskie temperatury, wymuszające całkowitą zmianę taktyki oraz staranne dbanie o kamuflaż.

Podstawy

Skuteczne ukrywanie swojej obecności w terenie odgrywa kluczową rolę w działaniach niewielkich grup specjalnych lub rozpoznawczych operujących w ugrupowaniu nieprzyjaciela lub na jego głębokich tyłach. Trudny teren pokryty śniegiem, choć mający znaczący wpływ na obniżenie ich mobilności, ułatwia im jednocześnie przenikanie przez linie przeciwnika, bezpieczne funkcjonowanie bez pozostawania wykrytym oraz ułatwia ewakuację lub powrót z rejonu działania. Kamuflaż w warunkach zimowych, choć jest zadaniem bardzo utrudnionym, tak jak i w każdych innych, wymaga dostosowania swojego wyglądu do otoczenia.

W artykule postaramy się przybliżyć problematykę maskowania zimowego, starając się uwzględnić głównie działania w terenie Europy Środkowo-Wschodniej, a nie w warunkach arktycznych, co miałoby może i sens jako ciekawostka, ale nie w praktycznym zastosowaniu. Trzeba pamiętać o zupełnych podstawach tej sztuki – dyscyplinie kształtu, ruchu, kontrastu, koloru oraz dźwięku. Zgodnie z tymi regułami, należy zadbać o rozbicie charakterystycznego kształtu sylwetki człowieka i złamanie wszelkich linii prostych niewystępujących w przyrodzie, zlewaniu się z tłem, wykorzystywaniu ukształtowania terenu, w którym się znajdujemy – chroniąc się w miejscach ocienionych oraz zapewniających naturalną osłonę przed ewentualnym przeciwnikiem lub osobami postronnymi, poruszaniu w odpowiednim tempie, unikania demaskujących odgłosów jak głośne rozmowy, brzęczenie czy skrzypienie, a także błyszczących elementów wyposażenia.

Najtrudniejszym do uniknięcia elementem pozostają ślady pozostawiane przez poruszające się pieszo lub na nartach oddziały. Sposobów ich redukowania, bo trudno tu mówić o ich całkowitym pozbyciu, jest kilka i najpowszechniejszą metodą jest wykorzystywanie warunków atmosferycznych – opadów świeżego śniegu czy silnego wiatru, który zasypie łatwe do wytropienia ślady. Jeśli pogoda nie jest sprzyjająca, należy wykorzystywać ślady już istniejące lub poruszać się krok w krok za poprzednikiem, dzięki czemu przeciwnik nie powinien być w stanie ocenić liczebności poruszającego się w terenie oddziału. W artykule nie poruszymy kwestii maskowania obozowisk czy też baz patrolowych, gdyż to zagadnienie jest znacznie szersze i wymaga poświęcenia mu w przyszłości oddzielnego artykułu.

Odzież i wyposażenie

Najbardziej podstawowym środkiem maskującym wykorzystywanym od dziesiątek lat przez siły zbrojne wielu państw były i nadal pozostają białe narzutki maskujące z kapturami, noszone na standardowym umundurowaniu, uzupełniane odpowiednimi pokrowcami na hełmy czy plecaki. Materiały używane do ich wykonania są bardzo różnorodne, od środków improwizowanych pozyskiwanych choćby z prześcieradeł (niezmiennie od I wojny światowej aż do współczesnych konfliktów zbrojnych, zarówno przez armie regularne, jak i oddziały partyzanckie), które choć nie są sposobem doskonałym, to przynajmniej zapewniają jakąkolwiek możliwość zamaskowania się na śnieżnym tle, aż po przeznaczone do użycia wyłącznie w zimie kombinezony lub komplety odzieżowe. Wstępnie można je podzielić na dwie podstawowe grupy – dwuwymiarowe i 3D. Te pierwsze są jak dotąd najliczniejsze, głównie ze względu na łatwość produkcji i jej niski koszt. Zazwyczaj są to „narzutki” białe lub z nadrukowanym wzorem maskującym. Kamufl aże trójwymiarowe wprowadzane są głównie do wyposażenia oddziałów specjalnych, rozpoznawczych oraz dla snajperów i strzelców wyborowych, a zbliżone są do idei strojów maskujących ghillie suit.

Bez wątpienia najpopularniejszym kolorem, na który barwiona jest dwuwymiarowa odzież maskująca, jest jednolita biel. Należy tu jednak wziąć pod uwagę, że w zależności od warunków oświetleniowych, pogodowych oraz struktury i rodzaju materiału, o czym jednak nieco później, kolor ten może się zmieniać. Dodatkowo jest też niesamowicie podatny na wszelkie, najdrobniejsze nawet zabrudzenia, które może być trudno sprać. Jednolita biel świetnie sprawdzi się w warunkach arktycznych, gdzie w terenie praktycznie nie występują jakiekolwiek inne kolory lub występują marginalne. Problem pojawia się choćby w terenie górskim lub zalesionym, gdzie biel nie jest głównym kolorem otoczenia i przeplatana jest ciemną zielenią drzew, brązem lub niemal czernią skał czy też kamieni. Jeżeli przewidywane jest działanie w takich właśnie warunkach, o wiele bardziej skutecznym środkiem maskowania będą specjalne kamuflaże zimowe, zaprojektowane z myślą o użyciu w specyficznych warunkach zimowego lasu. Amerykański regulamin FM 3.97.6 Mountain Operations doradza, aby standardowych środków kamufl ażu (zielonego czyli leśnego) używać do momentu, gdy ilość śniegu w otoczeniu nie przekroczy poziomu 15%, natomiast jednolicie białych kombinezonów powinno używać się, gdy pokrywa przekroczy poziom 85%. Jeśli śniegu jest dużo, ale nie jest dominujący, powinno się odpowiednio dobierać elementy „białe” i „zielone”.

Niemal idealnym rozwiązaniem wydaje się tu dwuczęściowy komplet zimowy niemieckiej Bundeswehry, narzutka użytkowana również przez siły zbrojne innych państw, będąca odzieżą dwustronną – jedna ze stron jest jednolicie biała, natomiast na drugiej naniesione zostały ciemnozielone plamy symulujące gałązki drzew iglastych. W zależności od panujących warunków terenowych, strój można założyć na stronę lepiej komponującą się z otoczeniem lub założyć jedynie górę albo dół. W podobnym kamuflażu stroje maskujące oferuje również rosyjska firma Spław oraz przedsiębiorstwa włoskie i serbskie. Wybór kamuflaży zimowych, szczególnie tych oferowanych komercyjnie, zaprojektowanych z myślą o myśliwych, jest dość szeroki, jednak z dedykowanych kamuflaży wojskowych tego typu, zaledwie garstka rozwiązań jest warta uwagi, szczególnie że odzież taka powinna chronić nie tylko w zakresie obserwacji nieuzbrojonym okiem.

Poza wspominanym wyżej niemieckim kamuflażem zimowym, bardzo skuteczny w użyciu jest najnowszy kamufl aż armii fińskiej M/05 oparty na plamach w kształcie fraktali, kamuflaż szwedzki M/09, modyfi kacja włoskiej Vegetaty oraz kamuflaż zimowy amerykańskiej piechoty morskiej. Co ciekawe, wszystkie te wzory powstały przez zmodyfikowanie podstawowych, „zielonych” wersji użytkowanych w terenach zalesionych. Praktycznie wszystkie przygotowane są od razu w wersjach dwustronnych, gdzie jedna pokryta jest kolorem białym , i takie rozwiązanie można uznać za najlepsze – stronęjednolitą wykorzystuje się rzadziej, gdyż warunki pełnej pokrywy śnieżnej, szczególnie w Europie Środkowo- Wschodniej, są mniej spotykane niż teren, na którym występują jednak obiekty w innej kolorystyce.

Dopóki działania nie są prowadzone w terenie całkowicie pokrytym śniegiem, jednolicie biały strój może zdemaskować użytkownika, zwłaszcza gdy mówimy o poruszaniu się w terenie zalesionym, gdzie śnieg znajduje się jedynie na podłożu, zaś drzewa pozostają nieośnieżone. W takiej sytuacji najlepiej sprawdzi się zestaw składający się z zimowych spodni i „zielonej” kurtki. I odwrotnie, jeżeli śnieg leży wyłącznie na drzewach, a ściółka leśna lub drogi, którymi się poruszamy, są nieośnieżone, dół sylwetki powinien być zamaskowany leśnym wzorem maskującym, a góra kamuflażem zimowym. W warunkach górskich, gdzie pomimo występowania pokrywy śnieżnej widoczne są skały, całkiem skutecznie funkcjonują kamuflaże w odcieniach szarości, szczególnie amerykański Universal Camouflage Pattern (UCP). Decyzja o dobraniu odpowiedniego stroju maskującego powinna zostać dokonana przez dowódcę patrolu przed wyruszeniem w teren działań, na podstawie dostępnych danych wywiadowczych oraz prognoz meteorologicznych, a dopasowana do otoczenia już po dotarciu na miejsce.

Galeria artykułu  Ilość zdjęć:  9
Artykuł pochodzi z: magazynu SPECIAL OPS nr 11-12/2010

Komentarze

0

Wybrane dla Ciebie


Monokulary termowizyjne - który model wybrać?
okulary balistyczne

 


Chcesz się doszkolić w lataniu? Skorzystaj z symulatora » Taktyczne pole walki - sprawdź system »
systemy rozpoznawcze Vr

 


Gdzie zdobędziesz wsparcie w strzeleckiej pasji »
Buty do zadań specjalnych

Jak poprawić celność broni » Czym powinny wyróżniać się latarki taktyczne »
broń konserwacja latarka taktyczna

 


Do czego tak naprawdę służy latarka taktyczna »
latarka taktyczna

 


Gdy ciemność nie jest Twoim sprzymierzeńcem » Wypróbuj smar do ruchomej części broni »
zasilanie smar do pielęgnacji broni

 


Złóż własną broń »
bron składana

 


Bluza taktyczna sprawdzona w boju - czym może Cię zaskoczyć » Czego nie wiesz o analogowych goglach noktowizyjnych »
bluza taktyczna gogle balistyczne

 


Wybierz produkty sprawdzone w ekstramalnych warunakch »

 


Jaki sprzęt wybierają strzelcy wyborowi » Nie strać celu w ciemności »
urzadzenia optyczne oświetlenie taktyczne

 


Uzyskaj licencję Instruktora Sportu Strzeleckiego  »
kurs strzelecki

 


Wyposaż się w sprzęt do pracy w trudnych warunkach » Wypatrz swojego wroga z odległości »
hydrauliczny wyważacz

Latarki na karabin -  niewielkie gabarety duża moc - przekonaj się »
latrki na karabin

 


Jak ułatwić szybkie przemieszczanie w mroku » Spodnie taktyczne na każdą misję »
latarka czołowa spodnie taktyczne

 

Poznaj arkana radiokomunikacji wojskowej w XXI wieku »

 


Sprzęt do wspinaczki, który zapewni maksimum swobody i bezpieczeństwa » Dobierz wyposażenie na miarę sytuacji »
latarki czołowe

 


05/07/2020

Dodaj komentarz
Nie jesteś zalogowany - zaloguj się lub załóż konto. Dzięki temu uzysksz możliwość obserwowania swoich komentarzy oraz dostęp do treści i możliwości dostępnych tylko dla zarejestrowanych użytkowników portalu Special-ops.pl... dowiedz się więcej »

Aktualny numer

4/2020
SPECIAL OPS 4/2020
W miesięczniku m.in.:
  • - 30 lat ZW
  • - GOI SOK
Paweł Piotrowski
Wiosłowanie jednorącz sztangielką z podparciem na ławce skośnej to odmiana klasycznego...
Paweł Piotrowski
Wyciskanie sztangi w wąskim uchwycie na ławce poziomej to klasyczne, skuteczne...
Michał Piekarski
W ostatnią niedzielę czerwca w Gdyni odbyły się uroczystości z okazji Święta Marynarki...
Michał Piekarski
Wzrost napięcia pomiędzy Zachodem i Rosją, który można już bezpiecznie nazywać nową...
Dariusz Materniak
5 marca 2018 roku jednostka specjalna ukraińskiej Policji "KORD" zatrzymała dwie osoby...
WYŻSZA SZKOŁA ADMINISTRACJI I BIZNESU IM. EUGENIUSZA KWIATKOWSKIEGO W GDYNI
WYŻSZA SZKOŁA ADMINISTRACJI I BIZNESU IM. EUGENIUSZA KWIATKOWSKIEGO W GDYNI
Wyższa Szkoła Administracji i Biznesu im. E. Kwiatkowskiego w Gdyni od dekady kształci wybitnych specjalistów z Bezpieczeństwa Wewnętrznego,...

Powstanie Warszawskie 2.0, czyli „kotwica” z hashtagiem

Czy było warto? – to pytanie w ostatnich latach rozliczania naszej historii pada bardzo często w kontekście Powstania Warszawskiego. Jednocześnie...wiecej »
Rzetelna Firma
Copyright @ 2010-2012 Grupa MEDIUM Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, nr KRS: 0000537655. Wszelkie prawa, w tym Autora, Wydawcy i Producenta bazy danych zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów zabronione. Korzystanie z serwisu i zamieszczonych w nim utworów i danych wyłącznie na zasadach określonych w Zasadach korzystania z serwisu.
realizacja i CMS: omnia.pl