Fallschirmjäger ruszają na zachód... cd.

Z większym sukcesem zakończyły się działania 3. batalionu 1. pułku 7. DL dowodzonego przez hauptmana Schulca, którym przypadło zajęcie lotniska Walhaven oraz mostu usytuowanego na południe od Rotterdamu. W przypadku lotniska obrona holenderska szybko otrząsnęła się z zaskoczenia i otworzyła ogień do oddziałów które już wylądowały.

Odezwała się również obrona przeciwlotnicza stwarzając tym samym duże zagrożenie dla podchodzących do lądowania samolotów. Hauptman Schulz podzielił swoje siły wysyłając 10. kompanie leutnanta Beckera do zniszczenia artylerii p-lot. na północnym krańcu lotniska, 9. do zniszczenia bunkra na południowym krańcu lotniska. 11. kompanii przydzielił zadanie zdobycia wyspy na Mozzie, gdzie usytuowane były stanowiska artylerii p-lot, sam natomiast z plutonem karabinów maszynowych zajął budynek dowództwa lotniska. Po krótkiej, zaciętej walce zameldował oficerowi dowodzącemu transportem 22. DP "Lufltlande" o opanowaniu obiektu.

Niespełna 10 minut później pierwsze transportowe Junkersy rozpoczęły podejście do lądowania. W tym samym momencie nad lotniskiem pojawiły się holenderskie myśliwce, wiążące w walce niemiecką eskortę oraz odezwały się działa p-lot. Kilka transportowców zestrzelono, jednak większość dotarła bez przeszkód do ziemi. Żołnierze z 22. DP wraz z 10. kompanią leutnanta Beckera zdobyli w końcu ostatnie stanowiska holenderskiej obrony opanowując tym samym ostatecznie lotnisko Waalhaven.

Zobacz także: Fallschirmjäger ruszają na zachód

Sukcesem zakończyły się również działania 2. batalionu 1. pułku strzelców spadochronowych (Fallschirmjäger), dowodzonego przez hauptmana Pragera. Odziały wylądowały bez przeszkód na przedpolu mostu Moerdijk i w krótkim czasie 5. kompania opanowała broniący dostępu do przeprawy bunkier i znajdujące się w nim stanowiska karabinów maszynowych. Następnie oddziały ruszyły na drugą stronę mostu zapobiegając tym samym jego wysadzeniu. Fiaskiem zakończyła się natomiast próba zdobycia mostu kolejowego, który oddziały holenderskie zaalarmowane walką zdołały wysadzić. Most w Moerdijk, szczególnie ważny ze względu na usytuowanie na drodze do Rotterdamu próbowali następnie 11 maja odbić lub wysadzić Holendrzy. Oddziały hauptmana Pragera znalazły się w ciężkiej sytuacji i dopiero odsiecz 1. kompanii skierowanej tam przez hauptmana Schulza umożliwiła powstrzymanie kontrataku i utrzymanie przeprawy. W tym starciu dwukrotnie ranny został hauptman Schulz, co wyłączyło go z dalszych walk w Holandii.

Ciężkie walki stoczono również przy kolejnym moście - Dodrecht. 3. kompania z 1. pułku strzelców spadochronowych (Fallschirmjäger) pod dowództwem leutnanta von Brandisa dostała się pod ciężki i skuteczny ogień ciężkiej broni maszynowej holenderskich obrońców. W trakcie natarcia poległ leutnant von Brandisa a jego zdziesiątkowany oddział wycofał się. Sytuację uratował dopiero 1. batalion spadochroniarzy obersta Brauera, który wylądował niedaleko mostu jako odwód. W krótkim starciu oddziały obersta Brauera opanowały most drogowy, jednak podobnie jak w przypadku Moerdijk nie zdołały zapobiec zniszczeniu mostu kolejowego. 12 maja, szpica 9. DP dotarła do rejonu lądowania Moerdijk, a następnego dnia do Dodrecht kierując się natychmiast na Rotterdam, który skapitulował po bombardowaniu Luftwaffe 14 maja.

Zobacz także: Fallschirmjäger - wkraczają do walki

Trwające cztery dni walki okazały się dużym sukcesem pod względem operacyjnym. Wehrmacht zyskał czas i możliwość do wyprowadzenia uderzenia na główny cel Planu Fall Gelb - Francję. Równocześnie działania wojskowe pokazały, jak wiele elementów działań wojsk powietrzno-desantowych jest niezależnych od wstępnego planowania i jak nieprzewidywalny potrafi być rozwój wydarzeń. Mimo tej nauki, Niemcy w kolejnych kampaniach popełniali te same błędy, prowadząc tym samym do dużych strat w szeregach spadochroniarzy. Drugą ciekawą kwestią w zakresie kampanii w krajach Beneluksu, jest fakt posiadania przez aliantów wiedzy w zakresie niemieckich planów ataku. 7 stycznia (Bogusław Wołoszański w książce "Straceńcy" podaje datę 10 stycznia)1940 r. niemiecki samolot łącznikowy Messerschmit Bf 108 Tajfun z powodu błędu nawigacyjnego wylądował w pobliżu belgijskiej wioski Vucht, 12 km od granicy niemieckiej. Lecący nim major Helmut Reinberger udawał się na naradę do Kolonii, gdzie mieściło się dowództwo 2 floty powietrznej. Przewoził rozkazy dla lotnictwa dotyczące realizacji planu Fall Gelb.

Zobacz także: FALLSCHIRMJÄGER

Tuż po wylądowaniu major próbował bezskutecznie spalić dokumenty. Ponownie podjął taką próbę w sztabie 13. Dywizji Piechoty, której żołnierze pojmali go wraz z pilotem. Wprawdzie z dokumentów pozostało niewiele, jednak zainteresowanie władz niemieckich więźniem oraz przeprowadzone z nim rozmowy dały Belgom dość wyraźny obraz sytuacji. Zdali sobie również sprawę, że nie jest to prowokacja. Jednak pomimo takiej wiedzy dyplomaci i politycy nie podjęli żadnych konkretnych działań. Jedynie sztab generalny doprowadził do rozmów z przedstawicielami francuskiej armii i ustalił możliwości i kierunki wprowadzenia oddziałów francuskich do Belgii w przypadku niemieckiej napaści. Wraz z zakończeniem walk lądowych na zachodzie, zainteresowanie niemieckiej generalicji zgodnie z wytycznymi Hitlera skierowane zostało na Bałkany. O działaniach prowadzonych przez oddziały Fallschirmjäger traktować będzie kolejny wpis. Zapraszam do lektury.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!