Zespołowy zestaw medyczny

Na miejscu jego oczom ukazał się widok, do którego przywykł podczas tysięcy godzin szkolenia taktycznego. „Gładki” leżał na ziemi i samodzielnie zaopatrywał opaską zaciskową lewą rękę. Nad nim „Globus” starał się uciskać udo, które zabarwione na czerwono, wyraźnie przykuwało uwagę. Doświadczenie bojowe, które posiadał, nie skierowało wzroku na to, co oczywiste – rany. Tym zajęli się koledzy z „paki” oraz sam poszkodowany.

Jego uwagę przyciągnął ciężki, przyspieszony i płytki oddech „Gładkiego” oraz po uważniejszej obserwacji postrzępiona i lekko dymiąca kamizelka taktyczna, na wysokości prawej piersi. Wyrwa w stanowisku ogniowym wskazywała na „krótkotrwałą obecność” w tym miejscu granatu RPG-7, jednego z niewielu, które w ogóle podążały w oczekiwanym przez przeciwnika kierunku. „No to zabawimy tu dłużej”, powiedział cicho i jednym ruchem zwolnił zaczepy „Squad Packa” – „tym razem to nie są ćwiczenia…”»

W poprzednim artykule poruszaliśmy tematykę zestawu indywidualnego: omawialiśmy jego proponowaną zawartość oraz przeznaczenie. Jako element indywidualny musi stanowić integralną część wyposażenia każdego żołnierza/operatora. Każdy z nich w razie konieczności musi przynajmniej spróbować zaopatrzyć najczęstsze obrażenia właśnie z jego pomocą.

Rozwinięciem zestawu indywidualnego jest zestaw, którego zadaniem jest zaopatrzenie rannej sekcji, złożonej z 6–8 operatorów. Oczywiście zestaw „sekcyjny” nie stanowi odrębnego wyposażenia, wystarczającego do kompleksowego zabezpieczenia poszkodowanych osób. Jest wyłącznie uzupełnieniem zestawów indywidualnych i pośrednikiem pomiędzy zestawami indywidualnymi a plecakiem medycznym (plecakiem ewakuacji medycznej). Często w nomenklaturze wojskowej jest nazywany Squad/Section Kit lub plecakiem ratownika/sanitariusza.

PRZEZNACZENIE

Zestaw sekcyjny pozwala na zabezpieczenie operacji mobilnych z użyciem pojazdów, pieszych patroli w trudnym terenie lub w terenach zabudowanych, gdzie mobilność i waga plecaka mogą być zarówno sprzymierzeńcem, jak i wrogiem. Bardzo często w operacjach specjalnych zamiast dużego plecaka medycznego (plecaka ewakuacji medycznej), używa się dwóch, trzech plecaków sekcyjnych, po których rozdzielone są środki medyczne, z tym że ratownik medyczny/lekarz/paramedyk posiada w swoim plecaku środki farmakologiczne oraz zestawy wymagające odpowiedniej wiedzy medycznej. Służby policyjne realizując działania o charakterze działań specjalnych również doszły do wniosku, że łatwiej jest posiadać zestaw przejściowy do zabezpieczenia poważniejszych urazów, niż „ciągać się” z dużym plecakiem medycznym, w którym jest „wszystko”, lecz niekoniecznie to, co jest potrzebne w trakcie trwania operacji. W ostatniej dekadzie plecaki są konstruowane w taki sposób, aby umożliwiały swobodne przemieszczanie się w szyku bojowym, nie wystawały poza obręb ciała operatora, posiadały systemy umożliwiające szybkie odrzucenie i wpięcie (np. do kamizelki) oraz wewnętrzny – jasny system doboru wyposażenia.

OPAKOWANIE

Coś, na co najczęściej zwracamy uwagę, to wygląd zewnętrzny. Nie ma się co dziwić, każdy z nas nie weźmie na plecy czegoś, co wyglądając pokracznie będzie szczególnie zwracało na siebie uwagę w niebezpiecznym środowisku. Poza tym nikt w rejonie zagrożenia nie chce, aby jego specjalność „ratownika bojowego” wyróżniała go z grupy. Dlatego jedną z ważniejszych rzeczy, na którą musimy zwrócić uwagę przy doborze plecaka sekcyjnego, jest jego ergonomiczność i możliwość wielofunkcyjności.

WKŁAD

Zazwyczaj zestawy sekcyjne stanowią w głównej mierze uzupełnienie zestawów indywidualnych, ale umożliwiają także wdrożenie bardziej zaawansowanych czynności ratowniczych również w innych dziedzinach, jak np. przyrządowe udrażnianie dróg oddechowych oraz unieruchomienia, zapewnienie komfortu termicznego czy zabezpieczenie oparzeń (nawet białym fosforem).

Nie można mówić o standardowym wyposażeniu plecaka sekcyjnego, natomiast można zasugerować jego zawartość i ewentualnie dyskutować nad jego uzupełnieniem bądź „odchudzeniem”. Będzie to zależeć w głównej mierze od paramedyka odpowiedzialnego w pierwszej kolejności za jego użycie, bądź również od operacji, w której będzie brał udział.

Taki zestaw, zgodnie z zamieszczonymi informacjami, powinien uzupełniać działania „pierwszej linii” – czyli zestawu indywidualnego. Dlatego muszą się w nim znaleźć elementy, które pozwolą na zabezpieczenie trzech podstawowych zagrożeń: krwotoków, odmy prężnej, niedrożności dróg oddechowych.

Wymienione wyposażenie najczęściej figuruje w zestawach. Różni się tym, czy będzie obsługiwane przez personel medyczny (posiadanie leków, płynów, sprzętu, do którego potrzeba odpowiednich umiejętności i wiedzy) oraz zależy od specyfi ki rejonu działań (samodzielna sekcja jednostki specjalnej w warunkach działań bojowych w Afganistanie czy pododdział antyterrorystyczny Policji w działaniach planowych ze wsparciem na terenie kraju). Na dobór wyposażenia i wkład plecaka będzie zatem miało wpływ wiele czynników.

Przy wyborze wkładu należy zwrócić uwagę na możliwości wykorzystania każdego produktu do wielu zastosowań. Przykładem może być chusta trójkątna, którą użyjemy zarówno jako temblaku, jak i jako improwizowanej opaski zaciskowej. Folię do pakowania produktów możemy w warunkach bojowych wykorzystać jako środek do unieruchomienia poszkodowanego na improwizowanych noszach, stabilizować nią złamania kończyn i miednicy, a jednocześnie z jej pomocą mocować sprzęt i naprawiać rozerwania.

Opatrunek indywidualny może służyć zarówno do zastosowania na głowie czy szyi, jak i na kończynie dolnej, bez dodatkowych elementów podtrzymujących. Z kolei opatrunek duży – tzw. brzuszny, również powinien być możliwy do wykorzystania przy zabezpieczeniu na przykład amputacji urazowych.

Trudno opisać niezbędne wyposażenie zestawu sekcyjnego, biorąc pod uwagę bardzo szerokie spektrum działania różnych służb. Prawdopodobnie usłyszę wiele słów krytyki, jednakże proszę pamiętać, że to wy samodzielnie wyposażacie zestaw. Korzystając z wiedzy ogólnej, co w takim zestawie powinno się znaleźć, musimy wziąć pod uwagę własne doświadczenie z zakresu ratownictwa medycznego, możliwości prawne (personel medyczny – niemedyczny), umiejętności manualne, planowany zakres wagowy oraz dokładne rozpoznanie zagrożeń. Przy tym ostatnim jednak należy pamiętać o maksymie „Semper paratus – zawsze gotów”.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!