Transport lotniczy na polskich specjalsów

Chyba wszyscy, którzy śledzą rozwój Polskich sił specjalnych od 1989 roku mogą być zadowoleni z kierunku jaki został obrany i z wyników ciężkiej pracy wizjonerów, którzy wzięli na siebie trud zbudowania profesjonalnych formacji tego typu w naszym kraju. Świadczą o tym zarówno: historia sukcesów naszych komandosów jak i obecny klimat sprzyjający tworzeniu nowych i rozwojowi już istniejących jednostek specjalnych. Jeśli mam być szczery to trudno by mi było znaleźć inny rodzaj sił zbrojnych, z których mógłbym powiedzieć, że jestem dumny bo reprezentuje on elitarny poziom w skali światowej.

To mnie właśnie zastanawia. Czy tego chcemy czy nie polskie Wojska Specjalne wyróżniają się na tle reszty naszej armii, czy więc nie jest trochę tak, że nazwę to delikatnie, przeciętność innych oddziałów czy, mówiąc szerzej, rodzajów sił zbrojnych kładzie się cieniem również na „specjalsach”? Wojska specjalne nie są przecież odseparowane od reszty wojska. Choć są stworzone by działać w oderwaniu od klasycznych struktur to jednak do ich prawidłowego działania wymagane jest, w większości przypadków, wsparcie innych formacji lub środków bojowych, które z racji swojej specyfiki są przeważnie do nich przypisane.

Najprostszym przykładem jest kwestia transportu. By móc w pełni wykorzystywać potencjał bojowy formacji specjalnych muszą one mieć możliwość szybkiego przerzutu w miejsce akcji oraz posiadać środki pozwalające na skryte dostanie się na obszar działań. Trudno sobie dziś wyobrazić efektywnie działającą jednostkę specjalną bez dostępu do samolotów transportowych dużego zasięgu, śmigłowców czy też jednostek pływających w tym też podwodnych. Choć sytuacja w polskim lotnictwie znacznie poprawiła się w ostatnich latach dzięki zakupowi F – 16, wysłużonych Herculesów i CAS to i tak jego jakość jest daleka od światowej czołówki. Jeszcze gorzej wygląda sprawa lotnictwa śmigłowcowego, które stanowi istotny element działań specjalnych zarówno o charakterze wojskowym jak i policyjnym.

Myślę, że czytelnicy Special Opsa zgodzą się ze mną, że istnieje potrzeba stworzenia lub wyodrębnienia z już istniejących struktur, oddziału wsparcia powietrznego dla polskich sił specjalnych. Nie twierdzę, że od razu należy stworzyć polski SOAR ale sytuacja, w której siły specjalne są zdane na sprzęt oraz personel sił powietrznych, jest w obecnej sytuacji geopolitycznej  co najmniej niefortunna. Pomijając kwestie samego sprzętu, który w przypadku sił specjalnych musi być dostosowany do ich specyfiki, czy wyszkolenia pilotów tak by mogli wykonywać działania specjalne, pozostają kwestie proceduralne w przypadku konieczności oddelegowania maszyny podległej siłom powietrznym na użytek sił specjalnych. W sytuacjach gdy czas stanowi kluczowy element, marnowanie minut czy godzin na procedury udostępnienia sprzętu może zmienić ostateczny wynik przeprowadzanej operacji.

Ciągłą możliwość swobodnego transportu lotniczego powinna być wpisana na stałe zarówno w funkcjonowanie sił specjalnych jak i pododdziałów specjalnych służb państwowych. Problem ten dotyczy zarówno działań za granicami kraju jak i wewnątrz.

Przyznaję, że nie mam wiedzy z pierwszej ręki na temat tego jak wygląda współpraca pomiędzy jednostkami podległymi DWS a lotnictwem śmigłowcowym ale raczej mogę zaryzykować stwierdzenie, że należy w tej materii jeszcze dużo poprawić, choćby nawet w kwestii sprzętowej. Choć Mi 8 dowiodły swojej wartości w najtrudniejszych warunkach to wymiana floty na nowoczesne konstrukcje staje się z upływem kolejnych lat coraz bardziej paląca; dotyczy to praktycznie wszystkich typów śmigłowców, może za wyjątkiem szkoleniowych. Według prasy wojskowej przetarg na nowe maszyny ma zostać rozpisany już w 2012 roku, może to być odpowiednia okazja do podjęcia prac mających na celu stworzenie formacji, na której barkach spoczywać będzie transport śmigłowcowy dla polskich sił specjalnych.

Warto również zaznaczyć, iż należało by pomyśleć o zakupie nowych samolotów transportowych dalekiego zasięgu, które są koniecznością jeśli polska ma posiadać możliwość np. ratowania swoich obywateli z odległych części globu. W artykule Post mortem w Special Opsie 4/2011 CR wskazywał na konieczność stworzenia ram prawnych i proceduralnych dla działań polskich sił specjalnych za granicami państwa w wypadku np. porwania polskiego obywatela. Mając to na uwadze, warto również wspomnieć o możliwościach logistycznych polskich sił zbrojnych w razie takiego incydentu. Jeśli jeszcze obecnie w rejonie Azji Środkowej mamy możliwości operacyjne z uwagi na naszą obecność w Afganistanie to sytuacja taka nie będzie trwała w nieskończoność. Prędzej czy później będziemy musieli z jednej strony stworzyć system prawno-proceduralny, o którym pisał CR a z drugiej zagwarantować faktyczne możliwość działania w najodleglejszych nawet częściach globu, bez konieczności zwracania się po pomoc do naszych sojuszników, których interesy przecież nie zawsze muszą być tożsame z naszymi.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!