Fallschirmjäger Division cd.

3. Dywizja Spadochronowa - 3. FJD
Formowanie 3. FJD rozpoczęto w październiku 1943 r. we Francji niedaleko Reims. Od lutego 1944 r. oddziały 3. FJD stacjonowały w okolicach Brześcia, w następnym miesiącu otrzymały wzmocnienie w postaci 3. batalionu z 1. FJR. Od początku istnienia Dywizja posiadała bardzo wysoką wartość bojową. Związane było to z reorganizacją w armii niemieckiej i tworzeniem oddziałów typowo szturmowych. 3. FJD dysponowała 930 szt. MG 42 co przekładało się na 20 km MG i 43 rkm MG na poziomie kompanii. Każda drużyna natomiast dysponowała dwoma  km MG i 5 rkm MG. Pełny skład Dywizja osiągnęła wraz ze skierowaniem do walk w Normandii - zgodnie ze stanem osobowym 10. czerwca 1944 r. w jej skład wchodziło 15976 oficerów i żołnierzy. Podczas walk na froncie zachodnim do sierpnia 1944 r. dywizja została rozbita w trakcie walk pod Faleise i skierowana następnie do Belgii w celu odtworzenia w oparciu o 22., 51. i 53 pułki polowe Luftwaffe. W trakcie dalszych walk działała w ramach grupy bojowej "Becker" w rejonie Arnhem. W kwietniu 1945 r. żołnierze 3. FJD poddali się na terenie zagłębia Ruhry wojskom amerykańskim. Przez cały okres istnienia w skład Dywizji wchodziły: 5., 8. i 9. pułki strzelców spadochronowych oraz bataliony (moździerzy, niszczycieli czołgów/ppanc., artylerii, pionierów i łączności. W okresie istnienia dywizji dowodzili nią kolejno:
Generalmajor Walter Barentheim – od 13 września 1943 r.
Generalleutnant Richard Schimpf – od 17 lutego 1944 r.
General Eugen Maindl – od 20 sierpnia 1944 r.
Generalmajor Walter Wadehn – od 22 sierpnia 1944 r.
Generalleutnant Richard Schimpf – od 6 stycznia 1945 r.
Oberst Helmut von Hoffmann – od 1 marca 1945 r.
Oberst Karl-Heinz Becker – od 8 marca 1945 r.
Oberst Hummel – od 8 kwietnia 1945 r.

4. Dywizja Spadochronowa - 4. FJD
Formowanie 4.FJD rozpoczęto 1943 roku we Włoszech (Wenecja), wcielając w jej szeregi między innymi włoskich spadochroniarzy. Jej trzon stanowiły bataliony z 2. FJD (2. FJR, 6. FJR i 1. FJR.), które we wrześniu otrzymały rozkaz i wraz z oddelegowanym personelem z 184 Dywizji "Nimbus" i 185 Dywizji "Folgore" przystąpiły do formowania nowej Dywizji. Szkolenie oddziałów zakończyło się, a raczej zostało przerwane wraz z alianckim desantem we Włoszech. Spadochroniarze zostali skierowani do walk pod Anzio, a pełen stan osobowy osiągnięto dopiero pod koniec lutego w toku uzupełnień frontowych. Podczas walk na półwyspie Apenińskim oddziały 4. FJD walczyły w obronie doliny Lyrii - droga do Rzymu, następnie broniły Sienny, Florencji, Rimini i w grudniu 1944 roku Bolonii. W marcu 1945 roku cześć oddziałów 4. FJD została skierowana do tworzonej 10. FJD. Wraz z końcem wojny większość oddziałów 4. FJD poddała się w rejonie Bolzano. Od początku istnienia w skład 4. FJD wchodziły następujące oddziały - 10., 11. i 12. pułki strzelców spadochronowych, oraz bataliony (niszczycieli czołgów/ppanc., artylerii p-lot., pionierów, łączności, medyczny, moździerzy oraz zapasowy. W okresie istnienia dywizji dowodził nią (od 10 kwietnia 1943 r.) Generalleutnant Heinrich Trettner.

5 Dywizja Strzelców Spadochronowych – 5.FJD
Dywizja ta została powołana do życia 2 marca 1944 r. w Reims. Za trzon nowo tworzonej formacji posłużyły bataliony szkoleniowe 3. FJR. i 4. FJR., pozostały stan osobowy został uzupełniony nowymi rekrutami, oraz zapewne jak to miało miejsce wcześniej żołnierzami pochodzącymi z rozbitych jednostek spadochroniarzy, oraz powracającymi z leczenia. W maju 5. FJD została przeniesiona w rejon Rennes w Bretanii. Następnie wraz z początkiem inwazji alianckiej w Normandii jednostka ta została skierowana pośpieszenie w rejon pomiędzy St. Lô, Aire i Vire. W trakcie ciężkich i zaciętych walk 5. FJD została rozbita w lipcu 1944 r., a jej pozostałości znalazły się w kotle Falaise. Do odtworzenia dywizji doszło w październiku 1944 r. w Hadze i Amsterdamie, wykorzystano przy tym ocalałych żołnierzy oraz nowych rekrutów. Po zakończeniu formowania w listopadzie dywizja została przydzielona do 7. Armii i objęła na jej prawym skrzydle pozycje na wschodnim brzegu rzeki Our. Dywizja otrzymała w tym rejonie zadanie zabezpieczenia lewej flanki niemieckiej ofensywy w Ardenach. Następnie wraz z rozpoczęciem ofensywy miały w terminie do 24 grudnia osiągnąć miejscowość Wiltz Mertelange bez zajmowania go. Ze względu na twardy opór wojsk alianckich dywizja została zmuszona przerwać działania ofensywne i przejść do obrony, by następnie wycofać się na pozycje wyjściowe w rejonie Bastogne. W styczniu oddziały 5. FJD. zajęły pozycje z rejonie Wiltz, a następnie w lutym przerzucone zostały w rejon Prüm  w Eifel. Część Dywizji przebywała do końca wojny w rejonie Laacher-See w zagłębiu Ruhry.
Dywizją dowodzili kolejno: generaleutnant Gustav Wilke, od 15 października 1944 r. generalmajor Sebastian Ludwig Heilmann oraz od 21 marca 1945 r. Kurt Gröschke.

6. Dywizja Strzelców Spadochronowych – 6.FJD.
Dywizja została powołana do życia w czerwcu 1944 r. w okolicy Amiens pod nadzorem 15. Armii. Jeszcze w trakcie formowania część oddziałów 16. pułku nowej dywizji skierowano do Standal, skąd drogą lotniczą zostały przerzucone do Wilna i uległy zniszczeniu w trakcie walki o miasto. Pozostała cześć dywizji, bez pełnego stanu osobowego i wyposażenia została skierowana w lipcu 1944 r. do Evreux przechodząc tam chrzest bojowy okupiony wysokimi stratami. Oddziały, które pozostały po zniszczonej 6. FJD. zostały włączone do formującej się właśnie 7. FJD. Nie przekreśliło to jednak istnienia rozbitego związku taktycznego. We wrześniu 1944 r. podjęto działania zmierzające do jej odtworzenia. Wraz z zakończeniem szkolenia odtworzona formacja została przeniesiona w rejon pomiędzy Antwerpią a kanałem Alberta. W rejonie tym, niemieccy spadochroniarze starli się z oddziałami uczestniczącymi w operacji Market Garden. W trakcie tej operacji, brytyjski XXX Korpus generała Briana Horrocksa  dokonał przełamania na styku 6. FJD i 85. Dywizji Piechoty by następnie uderzyć w kierunku na Eindhoven. W dalszej części operacji Market Garden 6. FJD walczyła na południowy wschód od Eindhoven do momentu opanowania przez aliantów Arnhem. Do lutego 1945 r. Dywizja stacjonowała w rejonie Mozzy, a następnie przystąpiła do odwrotu wraz z II Korpusem Spadochronowym w kierunku na Gennep, Klave, Xanten, Hochwald. Koniec wojny zastał pozostałości 6. FJD w okolicach Oldenburga, gdzie spadochroniarze ostatecznie poddali się. Dywizją dowodzili kolejno: od maja 1944 r – generalleutnant Rüdiger von Heyking, od września 1944 r. – oberleutnant Harry Herrmann i jako ostatni od października 1944 r. generalleutnant Hermann Plocher.

8. Dywizja Strzelców Spadochronowych – 8. FJD
Tworzenie 8.FJD zostało pierwotnie zaplanowane na październik 1944 r., rozkaz jednakże zawieszono do odwołania. Dopiero w grudniu podjęto działania zmierzające do utworzenia nowej FJD w rejonie Kolonia-Wahn. Jeszcze w trakcie formowania pierwsze oddziały zostały skierowane na front w rejon przyczółku Wesel. Stopniowo do tych oddziałów docierały w miarę kończenia formowania kolejne jednostki 8. FJD, aż do stworzenia pełnego związku taktycznego. Następnie Dywizja brała udział w walkach w rejonie Bönninghard oraz uczestniczyła w opanowaniu sytuacji na przełamanym odcinku frontu pomiędzy Alpami a Veen. Podjęty przez 8. FJD odwrót wraz z końcem marca doprowadził ją na pozycje obronne w okolicy Bremen, gdzie został wykorzystany do walk na zachód od miasta. Po przełamaniu frontu w tym rejonie pozostałości Dywizji wycofały się w okolicę Lauenburga nad Łabą, gdzie ostatecznie poddały się. Dywizją od stycznia 1945 roku do jej poddania się dowodził generalmajor Walter Wadehn.

9. Dywizja Strzelców Spadochronowych - 9. FJD.
Rozkaz sformowania 9. FJD wydał 24 września 1944 r. marszałek Herman Göring. Jednak ze względu na trudności ze sprzętem i wyposażeniem rozkaz ten został zawieszony 12 grudnia 1944 r. i wznowiony następnie w marcu 1945 r. Formowanie 9. FJD odbywało się na Pomorzu. Jako pierwszy sformowano 25. pułk strzelców spadochronowych, kolejny sformowany pułk - 26. uczestniczył między innymi w obronie Festung Breslau. Pozostałe, stopniowo formowane oddziały zostały wykorzystane samodzielnie podczas obrony  linii Odry, a następnie wycofane i włączone do obrony Berlina, gdzie zostały zniszczone. W skład 9. FJD wchodziły 25., 26. i 27. pułki strzelców spadochronowych oraz bataliony (niszczycieli czołgów/ppanc., artylerii, artylerii p-lot., łączności, pionierów, zapasowy i ochrony sztabu. Od początku istnienia 9. FJD dowodzili po kolei: Generalleutnant Gustav Wilke - od września 1944 r., Generalmajor Bruno Bräuer - od marca 1945 r., Oberst Harry Herrmann - od kwietnia 1945 r.

 10 Dywizja Strzelców Spadochronowych – 10. FJD.
Rozkaz sformowania 10. FJD został wydany 24 września 1944 roku, jednak w połowie kolejnego miesiąca został cofnięty. Do faktycznego formowania nowej dywizji doszło dopiero w marcu 1945 roku. Do miejsca formowania – Graz skierowano elementy 1. FJD oraz 4. FJG, które stanowiły trzon nowej dywizji (30. Falschirmjäger Regiment, 10. pułk artylerii spadochronowej oraz 10. batalion artylerii przeciwpancernej). Pod koniec kwietnia 1945 r. 10. Dywizja została skierowana na Morawy, gdzie uczestniczyła między innymi w walkach o Brno. Część oddziałów 10. Dywizji skierowano do St. Pölten w rejonie Alp, gdzie walczyły wraz z 6. Armią Pancerną SS. W końcowym okresie wojny oddziały te zostały rozbite na mniejsze grupy bojowe, które sukcesywnie były likwidowane lub brane do niewoli. W okresie istnienia Dywizji dowodzili nią kolejno: Generalleutnant Gustav Wilke od 10 marca 1945 r., Oberst Karl Heinz von Hofmann od kwietnia 1945 r.

11 Dywizja Strzelców Spadochronowych – 11.
FJD.Decyzja a zarazem polecenie utworzenia 11. FJD zapadła pod koniec marca 1945 r. Planowano, że zasilą ją przede wszystkim żołnierze z XI Korpusu Luftwaffe, a kadrę oficerską i podoficerską uzupełni się poprzez oddelegowanie z innych jednostek Luftwaffe oraz skierowanie do nowej jednostki żołnierzy powracających z leczenia szpitalnego i sanatoryjnego. Jak się okazało takie działania były niewystarczające, poszerzono więc krąg wcielanych do 11. FJD żołnierzy o dostępne zasoby ludzkie Wehrmachtu, Krigsmarine i Volkssturmu. Formowanie Dywizji odbywało się w Holandii i praktycznie do ostatnich dni II wojny światowej nie zostało zakończone. Dywizja ta nie uczestniczyła w żadnych działaniach bojowych. W okresie formowania Dywizją dowodził Oberst Walter Gerick.

20. Dywizja Strzelców Spadochronowych – 20. FJD, 21. Dywizja Strzelców Spadochronowych – 21 FJD.
Obie wyżej wymienione Dywizje rozpoczęto formować w kwietniu 1945 roku. Tak samo, jak w przypadku 11 FJD do ostatnich ich dni wojny nie zakończono ich formowania, nie uczestniczyły więc one w żadnych działaniach bojowych.

Dywizja Strzelców Spadochronowych ERDMANN (przemianowana następnie na 7. FJD)Dywizję ERDMAN rozpoczęto formować 20 sierpnia 1944 r. w Alzacji z żołnierzy jednostek szkoleniowych oraz oddziałów odwodowych /zapasowych innych jednostek.  Ze względu na trudną sytuację na froncie zachodnim – między innymi aliancka operacja pod Arnchem, formowanie Dywizji przerwano 9 września i przerzucono oddziały pozbawione uzbrojenia ciężkiego do Holandii. W listopadzie już jako 7. FJD Dywizja została skierowana do Lotaryngii, gdzie weszła w skład 1. Armii Spadochronowej. Następnie uczestniczyła w operacji NORTWIND – niemieckiej ofensywie w Wogezach. W styczniu 1945 r. Dywizja osiągnęła północny skraj lasu Hagenau, gdzie jej działania ofensywne zostały powstrzymane. Dalsze walki Dywizja prowadziła w rejonie Dolnego Renu, gdzie 8 lutego 1945 r. rozpoczęła się aliancka ofensywa. W rejonie tym7. FJD  broniła się w Kleve, Goch i Wesel, aby następnie wycofać się  w kierunku Emmerich, a pod koniec marca w kierunku Oldenburga. Tam zakończył się szlak bojowy 7. FJD, której pozostałości trafiły do brytyjskiej niewoli w kwietniu 1945 r. Przez cały okres walk Dywizją dowodził Generalleutnant Wolfgang Erdmann.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!