Święto Legii Cudzoziemskiej Camerone okiem legionisty

Święto to upamiętnia jedna z wielu bitew podczas kampanii w Meksyku, gdzie trzydziestego kwietnia tysiąc osiemset sześćdziesiątego trzeciego roku, jedna z kompanii Legii Cudzoziemskiej stawiła czoła nacierającym dwóm tysiącom Meksykanów. Jak już zaznaczyłem wcześniej, nie będę rozpisywał się na tematy ścisłe wojskowe, ponieważ można wszędzie o nich przeczytać. Skupie się natomiast na samym święcie i jego przebiegu w poszczególnych pułkach Legii. Upamiętniając ten dzień, każdego roku według tradycji, pobudkę i śniadanie przygotowują podoficerowie i oficerowie, stawiając na stoły duże garnki z gorąca kawa wymieszaną z dużą ilością rumu . Na talerzach natomiast podawana jest biała kiełbasa, zwana budin blanc, którą to wszyscy wspólnie pałaszują . Jednocześnie w tym jedynym dniu dyżury sprzątania korytarzy, łazienek, toalet i biur otrzymują wyżej wymienieni oficerowie i podoficerowie. Dzień wcześniej wieczorem, legioniści robią wszędzie totalny bałagan, aby kadra miała rano bardzo dużo roboty. Niestety nowe pokolenia francuskich oficerów bardzo wrażliwe i delikatne, robią wszystko, aby tę tradycję wymazać, niesłusznie czując się upokorzonymi . Powoduje to, iż wcześniej istniejąca jeszcze, silna wieź między kadrą i legionistami, teraz zanika powodując, że wiele wspaniałych chwil, jakie mimo naszej służby mogliśmy przeżyć, większość młodych legionistów będzie znała tylko z opowiadań.

Święto samo w sobie jest najważniejszym świętem w Legii, dlatego więc same przygotowania zaczynają się około dwóch tygodni wcześniej, kiedy poszczególne kompanie lub eskadrony, w wyznaczonej wcześniej przez sztab pułku strefie , rozpoczynają budowę rożnego rodzaju atrakcji dla przyszłych gości i odwiedzających w tym czasie koszary zwykłych ludzi. Tak w ogóle to z początku byłem zdumiony tym, że obcy ludzie mogą wchodzić na teren koszar zapoznając się z bronią w jaką wyposażone były poszczególne kompanie. Dowiedziałem się też przy okazji, że tak się dzieje dwa razy do roku . Na Święta Bożego Narodzenia i właśnie na święto Camerone. Będąc jeszcze młodym legionistą musiałem uczestniczyć w wielu różnego rodzaju pracach, to przy stawianiu stanowisk gdzie inni legioniści konstruowali coś w rodzaju małych placów zabaw dla licznie odwiedzających nas dzieci, to przy konstrukcji prowizorycznych barów, w których sprzedawano potem tak zwane lokalne dania zakrapiane winem bądź piwem. Gościliśmy też często u siebie odwiedzających, jak co roku byłych Legionistów, stawiając im duże ilości alkoholu, słuchając ciekawych opowieści. Ludzie ci opowiadając nam swoje historie na krotki czas żegnali się z rzeczywistością , uciekając w sam środek własnych wspomnień, które na zawsze pozostały w ich pamięci. Niektórzy z nich kończyli często pod stołami i tak jak za dawnych swoich czasów, dopasowywali się do otaczającego ich środowiska naturalnego, gdzie nie męczeni przez nikogo, usypiali ze szczęśliwym uśmiechem mając świadomość bycia legionistami. Naszymi gośćmi były też delegacje armii rożnych państw i z rożnych stron świata, ciekawi spotkania z legendarnymi legionistami, o których opinia znana była na całym świecie. Wśród delegacji pojawiały się tez kobiety służące w wojsku, które z wielka doza ciekawości patrzyły na nasze mundury i choć nie używaliśmy wspólnego języka mówionego, zastępowaliśmy go szybko językiem wyobraźni, który był bardziej wymowny i bogatszy dzięki czemu kobiety te pamiętały spotkania z legionistami latami, pisząc do nich nieraz listy i przyjeżdżając ponownie za rok, wierząc ze iskra ognistej dyskusji rozgrzeje je na nowo. Byli też i Legioniści, którzy po kryjomu zakładali rodziny i choć przez pierwsze piec lat służby nie mając żadnego prawa do jakiejkolwiek prywatności, ulegali uczuciom miłości i prowadząc podwójne życie, w koszarach za wszelka cenę musieli ukrywać fakt życia z kobieta w związku , gdyż nie dość ze groziła za to kara więzienia, to i przełożeni robili później wszystko, aby człowiek ten nie mógł za często opuszczać koszar. Tak więc tego jednego dnia ryzykując byciem zdemaskowanym zapraszali swoje kobiety często już z dziećmi swoimi bądź kogoś innego, bo trzeba dodać że w Legii często zdarzało się ze głodni miłości i życiowej stabilizacji legioniści, ulegali w swojej słabości kobietom często po przejściach i z dziećmi często po innym legioniście, w ten sposób jak to mówią wszystko pozostaje w rodzinie.

Gdy nadchodził wieczór w koszarach rozbrzmiewała muzyka, w barach siedzieli, broniący strategicznych pozycji, nie dobici jeszcze alkoholem legioniści gotowi stoczyć jeszcze jedna bitwę z użyciem pełnych szklanek, wpuszczając powoli do przepitych gardeł ich mocną zawartość i stawiając je na stole patrząc nieprzytomnym zawadiackim wzrokiem przed siebie. Jednak przed totalna porażką ratował ich gwizdek dyżurnego uświadamiający że ciężki dzień poświecenia się gościom w imię legendy już właśnie się miał ku końcowi. Gdzieniegdzie słychać było tylko przyspieszone oddechy, oddających się fizycznym wyznaniom par które w ten sposób okazywały sobie uwielbienie spotęgowane zawartością alkoholu, płynącego w ich żyłach. Następnego dnia pobudka nie dla wszystkich oznaczała początek długiego dnia, gdyż wielu jeszcze było pod wpływem zmęczenia i po nieprzespanej nocy chętni położyć się spać, jednak zdyscyplinowani wracali do wyznaczonych przez dowódców zadań. Podobnie jak poprzedniego dnia, trzeba było sprostać coraz bardziej namolnym byłym legionistom, którzy na nowo rozpoczynali swoje historie i choć obdarzaliśmy ich wielkim szacunkiem to dla niektórych zbierały się nad głowami ciemne chmury i w każdej chwili huragan w postaci zmęczonego i wkurzonego legionisty, mógł szybko zatrzymać dalszą opowieść. Więc aby unikać podobnych sytuacji często przenosiliśmy się z baru do baru, spoglądając wciąż czy nie ma obok jakiegoś weterana gotowego zamęczyć nas swoja historyjka.

Tak o to, raz pracując w barze kompanii , raz spacerując po koszarach , bądź odsypiając zmęczenie i alkohol, doczekaliśmy się wreszcie najważniejszego wydarzenia, czyli wieczornych wyborów Miss Kepi Blanc.Na usprawiedliwienie zaznaczę tylko ze przeważnie jest już ciemno no i wino podawane tez jest często mocne, tak więc nie obrażając nikogo przyznam że mimo iż większość z biorących w tym przedstawieniu kobiet za pięknych nie było to, cechy żeńskie jednak posiadały i komisja chyba tylko na tym opierała swoje decyzje, gdyż często wybierano, jakby to ująć po omacku, jakby ktoś miał dotykać tylko biustu a reszta była schowana . Tak więc choć piękne one nie były, to dzięki atrybutom wielkich piersi, często wygrywały a cale zebrane towarzystwo w duchu szczęścia i jednocześnie smutku ze wszystko już się kończy, rozchodziło się do siebie już z niecierpliwością czekając do przyszłego święta Legii Cudzoziemskiej zwanego Camerone.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!