„Born to fight” - MD 530F Cayuse Warrior

Killer Eggs 1st Cavalry Division

Wojna w Wietnamie była pierwszym konfliktem zbrojnym, w którym na tak szeroką skalę wykorzystano śmigłowce. Prym w ich bojowym użyciu wiodła 1st Cavalry Division. Jednostka ta siała postrach w oddziałach Wietkongu za sprawą swojej mobilności. W jej szeregach OH-6A Cayuse spisywał się znakomicie, początkowo jako nieuzbrojony śmigłowiec obserwacyjno-rozpoznawczy, a z czasem i uzbrojony (system M-27, w skład którego wchodził wielolufowy karabin maszynowy M-134 Minigun kal. 7,62 mm) jako wsparcie w czasie desantu cięższych jednostek. Wariant uzbrojony szybko otrzymał przydomek „Killer Eggs” za sprawą siły ognia połączonej z małymi gabarytami konstrukcji oraz wysoką manewrowością. Odmiana ta stała się podstawą do wykorzystania w różnego typu zadaniach specjalnych.

Jedną z pierwszych ważniejszych akcji specjalnych z wykorzystaniem OH-6A w tym okresie była tajna misja podsłuchowa CIA (Air America) wzdłuż granic Wietnamu Północnego w grudniu 1972 roku, co skutkowało zdobyciem cennych informacji podczas operacji Linebacker II.

Wojna w Wietnamie potwierdziła słuszność założeń taktyczno-technicznych, dając „zielone światło” do dalszego rozwoju i modernizacji tej konstrukcji.

160th SOAR „Little Bird”

160th Special Operations Aviation Regiment (SOAR) – to ta jednostka sprawiła, że konstrukcja Hughesa rozpoczęła swoją drugą młodość jako pełnoprawny śmigłowiec do wykorzystania w siłach specjalnych.

Historia powstania 160 SOAR związana jest z operacją „Eagle Claw” – nieudaną akcją ewakuacji 52 pracowników ambasady amerykańskiej w Teheranie (kwiecień 1980 r.), w trakcie której doszło do zniszczenia kilku śmigłowców RH-53D oraz samolotów EC-130 (w wyniku eksplozji i pożaru zginęło ośmiu żołnierzy). Fiasko tej operacji dało impuls do stworzenia nowej, wysoko wyspecjalizowanej jednostki Task Force 158 – 160. Batalion Lotniczy (1981 r.), przemianowanej później w 160. Grupę Lotniczą (1986 r.) i finalnie w 160. Pułk Lotnictwa Operacji Specjalnych „SOAR” (1990 r.).

Nowo powstała jednostka zgłaszając zapotrzebowanie na mały śmigłowiec, który mógłby operować w specyficznych warunkach akcji specjalnych (start, lądowanie niedostępne dla większych konstrukcji, łatwość transportu drogą powietrzną w dowolną część globu) zdecydowała się na sprawdzoną konstrukcję OH-6A Cayuse. Po przeprowadzonych modyfikacjach (przystosowanie wyposażenia do działań specjalnych) śmigłowcom OH-6A nadano oznaczenie MH-6, natomiast uzbrojonej odmianie OH-6A – oznaczenie AH-6.

Chrzest bojowy maszyn w nowym wydaniu nastąpił podczas operacji „Urgent Fury” w czasie inwazji na Grenadę w 1983 roku (akcja rozpoznania w rejonie stolicy Saint George). Grenada była pierwszym poligonem po wojnie w Wietnamie, na którym można było w realnych warunkach testować nową taktykę oraz konstrukcje i technologie (np. pierwsze bojowe użycie F-117 Nighthawk). Szlak bojowy opisywanej konstrukcji jest naprawdę imponujący: od wspomnianej Grenady, poprzez Nikaraguę, Panamę, Iran, Somalię, Irak oraz Afganistan.

MD 530F Cayuse Warrior– specyfikacja

MD 530F jest w czystej linii spadkobiercą wielozadaniowej konstrukcji Hughesa 500 (Hughes Helicopters w 1984 roku został przejęty przez McDonnell Douglas, po połączeniu z Delco Electronics, Hughes Aircraft Company do dziś kontynuuje działalność w ramach koncernu Boeing).

Cayuse Warrior jest jedną z finalnych na chwilę obecną platform tej konstrukcji, przenoszących bogaty wybór wyposażenia, jakże przydatną w działaniach jednostek specjalnego przeznaczenia. Śmigłowiec w wersji MD 500E, różniący się w pewnym stopniu konfiguracją od MD 530F, prezentowany był w tym roku podczas Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego MSPO w Kielcach przez katowicką firmę WORKS 11 Sp. z o.o. we współpracy z International Defense and Aerospace Group (IDAG). Opisywany model jest lekkim śmigłowcem szturmowym wyposażonym w pakiet cyfrowy firmy FN Herstal, w skład którego wchodzi:

• D-HUD, zwiekszający precyzję celowania oraz poprawiający świadomość sytuacyjną pilota,
• cyfrowy panel sterowania D-PC przeznaczony do kierowania ogniem z zasobników z karabinami i niekierowanymi wyrzutniami rakiet,
• zasobnik D-Pod z karabinem FN M3P i trzema wyrzutniami rakiet niekierowanych.
• Śmigłowiec poza tym wyposażony jest w sieciocentryczną łączność ze zintegrowaną dwuzakresową radiostacją (radio misji taktycznej Rohde & Schwarz M3AR) oraz panel konfigurowalnego systemu uzbrojenia Dillon Aero (MCAS-500). Na życzenie zamawiającego producent może wyposażyć maszynę w osłony balistyczne chroniące załogę przed ostrzałem z ziemi.
• MD-530F napędzany jest silnikiem turbowałowym Allison 250-C20B o mocy startowej/ciągłej 317 kW/280 kW, wzmocnionym przekładnią śmigła ogonowego typu 746 W i samozasklepiającymi się zbiornikami paliwa.

Podstawowe parametry taktyczno-techniczne:

• zasięg: 435 km,
• prędkość maks./przelotowa: 248/203 km/h,
• prędkość wnoszenia: 10,5 m/s,
• pułap operacyjny: 4876 m,
• maks. masa startowa MMS: 1496 kg,
• MMS z podwieszeniami: 1701 kg,
• ładunek użyteczny: 979 kg,
• zawis HIGE: 4877 m,
• zawis HOGE: 4389 m,
• średnica wirnika głównego: 8045 m.

Uzbrojenie modułowe jest w pełni konfigurowalne w zależności od celu misji. Dwa punkty podwieszeń umożliwiają wykorzystanie szerokiego wachlarza zasobników:

• FNH MP 400 z wkm M3,
• M260 npr 70 mm,
• DAP 6 z systemem Minigun Dillon M134D-H,
• NC621 z działkiem kal. 20 mm,
• ATAS STINGER.

Jak widać MD 530F jako platforma o w pełni modułowym wyposażeniu (uzbrojeniu) jest propozycją, która idealnie spełnia założenia lekkiego śmigłowca wsparcia/rozpoznania w akcjach formacji specjalnych uzupełniającego większe i cięższe konstrukcje podczas operowania w trudno dostępnych miejscach, mających za zadanie zrzut grupy operacyjnej – w warunkach polskich ze szczególnym przeznaczeniem dla jednostek FORMOZA, GROM, np. w abordażu w rejonie Zatoki Gdańskiej, jak i podczas działań antyterrorystycznych Policji na terenie kraju.

MD 530F nie wpisuje się co prawda w ramy założeń taktyczno-technicznych programu Kruk, jednakże świetnie by go uzupełniał w zakresie ww. zadań – program tzw. „lekkiego Perkoza” (śmigłowca rozpoznawczo-bojowego szkolenia) o masie startowej do 4 ton, zwłaszcza że koszty zakupu i eksploatacji tego śmigłowca są o wiele niższe, niż w przypadku większych jednostek latających, będących obecnie na wyposażeniu Sił Zbrojnych RP.

Warto przy tym zaznaczyć, że nasze Spec Ops z Task Force 49 (JW GROM) miały już styczność z tą konstrukcją, jak i z pilotami z 160th SOAR, bardzo chwaląc sobie zarówno platformę serii MD 500, jak i ich załogi, które podejmowały błyskawiczne i skuteczne decyzje dotyczące działania w każdej z prowadzonych misji. Przy tej okazji aż chciałoby się zasugerować, aby nasza 7. Eskadra Działań Specjalnych została wyposażona w tego typu sprzęt.

Dowiedz się więcej u przedstawiciela >>