Nożownik

Przeczytaj także: Sprzęt i wyposażenie dla BOHATERÓW 

Nie dałbym rady, gdyby nie już dość dobrze wyposażony warsztat i olbrzymia wiedza na temat nożownictwa, jaką można odnaleźć na polskim forum knives.pl, szczególnie w tamtejszym dziale "knifemaking”. To dzięki niemu przyszedł mi do głowy pomysł, że może być to ciekawe hobby, które może czasami przynieść dodatkowe kieszonkowe – większość moich poprzednich pasji nie posiadała tego faktora. Aby zająć się tym poważniej, musiałem kupić lub samemu zbudować najważniejsze narzędzie niemal każdego knifemakera, czyli szlifierkę taśmową. Z uwagi na mniejsze koszta za budowę zabrałem się sam. Machina ruszyła! Rzadko, ale z tendencją wzrostową, mój warsztat zaczęły opuszczać kolejne noże. Dla znajomych, dla zainteresowanych osób z forum, coraz lepiej wykonane, coraz bardziej dojrzałe i dopracowane projekty. Dzięki temu, że nigdy nie interesowało mnie robienie noży nudnych, ściśle użytkowych, podobnych do wszystkich innych, rozwinąłem swój designerski zmysł i dziś moje projekty uchodzą za mocno rozpoznawalne w polskim nożowym towarzystwie.

Przeczytaj także: REVISION MILITARY - sprzęt dla profesjonalistów

Większość wykonanych przeze mnie dotychczas noży to tzw. fulltangi (rękojeść w postaci dwóch okładzin, stal wypełnia cały obrys rękojeści), wykonywane w technice „stock removal”, czyli bez kucia – nóż zostaje wycięty z pożądanej grubości blachy lub płaskownika ze stali narzędziowej, a po wyszlifowaniu i pozostałej obróbce skrawaniem ostrze zostaje poddane procesowi utwardzenia (hartowanie i odpuszczanie). Następnie rękojeść jest oprawiana. Okładziny w moich nożach najczęściej wykonuję z najlepszych dostępnych materiałów, tj. micarty (najczęściej laminat z tkaniny na żywicy fenolowej) lub G10 (laminat włókna szklanego na żywicy epoksydowej), rzadziej korzystam z drewna egzotycznego, jak coco bolo, palisander czy grenadil. Cały proces obróbki jest wykonywany za pomocą wielu różnych narzędzi, od dużych elektrycznych maszyn, jak szlifierka taśmowa czy frezarka, aż po zupełnie ręczne robótki pilnikami czy szlifowanie papierem ściernym.

Do każdego noża dołączam również pochewkę, najczęściej wykonaną z Kydexu (tworzywo termoformowalne o bardzo ładnej matowej fakturze, z którego wykonuje się również kabury do broni) – które również wykonywane są przeze mnie ręcznie. Taka pochewka ma tę zaletę, że jest całkowicie odporna na wilgoć i nieprzyjazne warunki, a zabrudzoną można po prostu umyć mydłem pod kranem.

Moje noże trafiają do klienta zapakowane w drewnianą skrzynkę opatrzoną moim logotypem, stylizowaną na skrzynie, w których dostarczane są elementy uzbrojenia. Ją również wykonuję własnoręcznie.

Niedawno udało mi się pozyskać niewielką dotację na start mojej nożowej firmy. Doposażyłem park maszynowy o parę ułatwiających pracę „zabawek”. Moje umiejętności staram się ciągle rozwijać, wprowadzać nowe elementy, eksperymentować z nowymi technikami i materiałami. W 2013 roku razem z ojcem zbudowaliśmy i dobrze wyposażyliśmy własną kuźnię i w tym roku mam plan zabrać się wreszcie bardziej aktywnie za temat kutych noży – głównie z tzw. stali damasceńskiej (bardziej popularna nazwa dziweru skuwanego). Oprócz tego chcę ruszyć z pracami w temacie noży składanych (nazywanych w branży „folderami”, od angielskiego „folding knife”).

Moje noże w zdecydowanej większości mieszczą się w nurcie, który sam nazywam mianem „post-urban”, czyli taki postapokaliptyczno-miejski. Cechuje je dość surowa, ale nowoczesna stylistyka, ciemne, podrapane wykończenie, często w połączeniu z jaskrawą kolorystyką.

Kilka moich projektów spokojnie można określić mianem taktyczno-militarnych. Na uwagę pod tym względem zasługują szczególnie dwa: 

RIVET III oraz CHECKMATE – oba do tej pory wykonywane były ze znanej i cenionej na całym świecie, narzędziowej stali A2 (oznaczenie amerykańskie, nie mylić z europejskim oznaczeniem stali nierdzewnej) o grubości 

6 mm. Ostrza obydwu noży oscylują w okolicach 130 mm długości. W celu ochrony ostrza przed nieprzyjaznym środowiskiem, w obu nożach zastosowałem powłokę tlenkową uzyskiwaną w procesie oksydowania na gorąco w kąpieli zasadowej (technika używana również do czernienia stalowych elementów broni).

Główną, od razu rzucającą się w oczy, różnicą pomiędzy nimi jest główny szlif głowni. W Checkmate mamy klasyczny szlif płaski o wysokości niemal 30 mm, co bardzo pozytywnie wpływa na użytkowość i łatwość cięcia pomimo sporej grubości grzbietu. Wzdłuż górnej krawędzi, od rampy pod kciuk aż po sztych, ciągnie się tępa fałszywka. W Rivecie szlif jest nieco niższy, na dodatek w stylu znanym jako „american tanto”. Znaczy to, że nie przebiega jednolicie na całej długości ostrza. Krawędź tnąca ma wyraźne załamanie, zaś sztych ostrza szlifowany jest pod mniejszym kątem niż jego główna część – takie ostrze jest dużo mocniejsze, jeśli chodzi o cięższe prace. Fałszywka występująca w tym nożu jest niemal identyczna jak w Checkmate. Na rękojeściach zastosowałem wspomnianą wcześniej micartę w kolorze oliwkowym. W Checkmate jest to micarta wykonana przeze mnie. Do jej wykonania wykorzystałem płótno z wojskowej pałatki i żywicę poliestrową. W Rivecie jest to fabryczny produkt, czyli kanwa na żywicy fenolowej – najbardziej popularna, znana jako „Green canvas micarta”. Takie laminaty dają bardzo wygodny i pewny chwyt, są „ciepłe” w dotyku, a mokre nie stają się śliskie. Oba noże wyśmienicie nadają się do cięższych zadań „w terenie”. Przygotowanie drewna na opał, struganie gałęzi, budowa szałasu – to zadania, które z tymi nożami nie będą stanowiły problemu. W podobnej stylistyce mogę oczywiście wykonać dowolny nóż z dość szerokiej rozmiarowej oferty projektów.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!