Bieg Tygrysa - rekord w stroju EOD pobity!

Większość zawodników, którzy zgłosili się do VI edycji Biegu Tygrysa jeszcze spała, kiedy tuż przed godzina 2:00 nad ranem na starcie pojawiło się czterech śmiałków. Grzegorz, Krzysztof, Michał i Łukasz podjęli wyzwanie 65-kilometrowej trasy Sandokana, w trakcie której mieli do pokonania przeszło 200 przeszkód, a wszystko z dodatkowymi 10 kilogramami piasku w plecaku, 2 kilogramową kamizelką taktyczną, hełmem i gumową atrapą kałasznikowa.

Zobacz także: Pot, piach i łzy słone jak woda morska – Warriors Run w Gdańsku już za nami

Przed startem: krótka odprawa, ostatnie pytanie od ratownika medycznego o alergie i przyjmowane leki i start! Po kilkuset metrach zawodnicy docierają do pierwszego toru przeszkód, który pokonują wspólnie, za ostatnią przeszkodą Grzegorz mówi do Michała „W bocznej kieszeni plecaka mam zapasowe rękawiczki, weź je!” - wie co mówi. Po chwili zawodnicy nikną we mgle asekurowani przez wojskowego honkera. W ślad za nimi mkną jeszcze ostatnie słowa „Powodzenia!”.

Po przeszło siedmiu godzinach od startu Sandokana, przed równie trudnym wyzwaniem stają uczestnicy biegu Saper Tygrysi. Dystans wprawdzie niewielki, zaledwie 1 mila jednak w stroju przeciwwybuchowym typu EOD. Pokonanie 1609 metrów w ważącym przeszło 35 kilogramów kombinezonie dodatkowo utrudnia wysoka wilgotność i rosnąca temperatura słonecznego dnia. W tej kategorii na starcie stawiło się 4 zawodników, w tym bliźniacy Sebastian i Mateusz Paleccy, którzy nie tylko wywalczyli dwa pierwsze czasy (7 minut 51 sekund i 7 minut 54 sekundy), ale pobili również dotychczasowy rekord Guinessa (8 minut 29 sekund), rekord Polski i rekord Świata.

Obejrzyj galerię zdjęć: Błotne przeprawy na V Biegu Tygrysa

Kilkanaście minut po zakończeniu Biegu Sapera Tygrysiego na starcie meldują się maratończycy. Przed nimi 45 kilometrów z około 150 przeszkodami i dodatkowym obciążeniem w plecaku – 10 kilogramów „jeszcze suchego” piasku. Jako ostatni startują zawodnicy w Małej i Dużej Beczce. W porównaniu do innych biegów, Mała Beczka wydaje się spacerkiem – jedynie 30 kilometrów po poligonie i to bez przeszkód. O wiele trudniejsze zadania stoi natomiast przed drużynami w Dużej Beczce. W tej kategorii oprócz przeszkód i nieporęcznego, drewnianego klocka o wyniku zespołu przesądza czas ostatniego zawodnika. Liczy się więc przede wszystkim współpraca na trasie. W tej kategorii nie ma miejsca dla indywidualistów.

Na trasie Maratonu i Dużej Beczki największym wyzwaniem okazuje się duże skupisko przeszkód na terenie poligonu. O ile rowy, opony, czy skłony ze stalową rurą nie przysparzają zawodnikom większych problemów to wielkim wyzwaniem okazują się „wysokie przeszkody” szczególnie dla zmęczonych rąk. W trakcie pokonywania drewnianych ścian nie jeden raz słychać „nie dam rady” jednak to zwątpienie jest tylko chwilowe, inni zawodnicy natychmiast podsadzają i wciągają kolegę z głośnym "Dasz radę!" i "Jeszcze trochę!". W takich chwilach nie liczy się wynik i rywalizacja, wszyscy współpracują jak jedna drużyna.

Kiedy większość zawodników zmaga się jeszcze z przeszkodami, tuż przed godziną 14:00 w płytkiej wodzie rzeczki Orzyszy pojawia się pierwszy zawodnik Małej Beczki. Damian Rokszo chwiejnie wychodzi na brzeg i przekracza linie mety z czasem 2:31:35, następny zawodnik w tej konkurencji pojawi  się dopiero za godzinę. Kilkanaście minut później od strony targowicy miejskiej nadjeżdża ubłocony Honker, z kabiny wychyla się  pasażer i woła „Biegnie Sandokan!”. Chwilę później wolnym truchtem nadbiega ostatni jak się wkrótce okazuje Sandokan – Grzegorz Traczyk, przed nim jeszcze kilkaset metrów trasy przez wodę i meta. Na pierwsze pytanie po jej przekroczeniu o to, jaka była trasa Grzegorz odpowiada „trasa sympatyczna, mogła by być trochę dłuższa”. Humor pomimo zmęczenia nadal dopisywał.  Sześć minut później do mety docierają Krzysiek i Michał (18 lat), którzy wprawdzie oficjalnie nie ukończyli biegu postanowili jednak towarzyszyć Grzegorzowi do końca. Podczas oficjalnej dekoracji wszystkich, którzy zmierzyli się z Sandokanem, Tomasz Formicki – prezes PSWW HALLER poinformował zebranych, iż  „te parametry biegu, biegu Sandokana są bardziej obostrzone niż tak zwany marsz śmierci SAS – elitarnej brytyjskiej formacji i w tej chwili dzięki temu co kolega zrobił bieg jest najtrudniejszy w Europie”.

Przeczytaj również: Beczki błota, potu i łez na V Biegu Tygrysa

Kilkanaście minut później z niewielkiego mostku nad rzeką Orzyszą, pod którym wytyczono trasę biegu rozlegają się okrzyki widzów „biegną z klockiem”. Oznacza to, że do mety zbliża się pierwsza drużyna z Dużej Beczki. Zwycięzcami okazują się bracia Paleccy, którzy uzyskują czas 4 godziny 21 minut i 19 sekund. Jest to już ich czwarty start w Biegu Tygrysa. Jako ostatni na mecie meldują się maratończycy. Kamil Horba ostatnie metry brnie przez wodę trzymając za rękę swoją dziewczynę, co publiczność nagradza gromkimi brawami. Kamil potrzebował 6 godzin 22 minut i 16 sekund na pokonanie 45-kilometrowej trasy.

Wyniki końcowe:

Sandokan:

Grzegorz Traczyk 12:00:31.

Maraton Tygrysa – sklasyfikowano 14 zawodników:

1. Kamil Horba – 20 Bartoszycka Brygada Zmechanizowana 6:22:16.
2. Mariusz Malec – Morsy Miedwianie 7:00:19.
3. Paweł Bańkowski 7:02:33.

Duża Beczka – sklasyfikowano 39 drużyn:

1. Sebastian Palecki i Mateusz Palecki – KWP Białystok i 18 Białostocki Pułk Rozpoznawczy 4:21:19.
2. Łukasz Duchnowski i Mariusz Lenkiewicz – 15 Giżycka Brygada Zmechanizowana 4:44:10.
3. Jakub Kociołowicz i Maciej Sukiennik – Power Training 5:00:43.

Mała Beczka – sklasyfikowano 22 zawodników:

1. Damian Rokszo – KS Podlasie Białystok 2:31:35.
2. Krystian Stawarczyk  3:26:09.
3. Dominik Śmieciński 3:45:39.

Już wkrótce będzie dostępna galeria 90 zdjęć z VI Biegu Tygrysa w Orzyszu!

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!