Warsztaty snajperskie w Toruniu

Organizatorem warsztatów był Wydział Zabezpieczenia Działań Morskiego Oddziału Straży Granicznej z Gdańska. Do udziału we wspólnym szkoleniu zaproszeni zostali funkcjonariusze: Biura Ochrony Rządu, Wydziału V Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego KWP w Gdańsku oraz funkcjonariusze Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej w Warszawie. Zaproszenie skierowano również do jednostek specjalnych podległych MON, jednakże w związku z napiętym planem szkoleniowym, ich przedstawiciele nie mogli wziąć udziału w tegorocznym spotkaniu.

Warsztaty zostały podzielone na trzy bloki zadaniowe. Cechą łączącą poszczególne bloki było rozpoczynanie strzelań każdego dnia od „zimnego strzału”. Pierwszego dnia był to strzał na odległość 100 m, w kolejnych dniach dystans ulegał zmianie, o czym będzie później.

Przeczytaj także: Mountain Warrior

Mimo że strzelec wyborowy formacji policyjnej musi trafić określony cel z chirurgiczną precyzją, podobnie jak snajper wojskowy, to głównym elementem odróżniającym ich działania jest dystans, na którym realizują swoje zadania. Przyjęte jest powszechnie, że ci pierwsi „pracują na dystansach” od 0 do maks. 300 m, natomiast snajperzy wojskowi strzelają na odległości zaczynające się od 300 m, a jak pokazują doniesienia z rejonów objętych konfliktami, dystans końcowy jest non stop wydłużany, niejednokrotnie przewyższając maksymalny zasięg skuteczny podawany przez producenta danego systemu uzbrojenia. Nie odbiegając jednak od tematu artykułu, podczas strzelań prowadzonych na poligonie CSiUA w Toruniu strzelcy mieli do dyspozycji oś z maksymalnym dystansem do celu wynoszącym 1300 m. Korzystając z tak dogodnego obiektu darli oni papier i gięli blachy pociskami niemiłosiernie na całej dostępnej osi. Cele papierowe rozstawiane były na dystansach do 1000 m, natomiast metalowe „gongi” do 1300 m.

Przeczytaj także: Trening kulturystyczny o wysokiej intensywności - metoda HIT. Część 1 – rys historyczny

Niemniej jednak, mając na uwadze raporty (zebrane i opracowane przez stowarzyszenie American Sniper) dotyczące odległości do celu, z jakich oddawane były strzały przez strzelców wyborowych formacji typu policyjnego w ciągu ostatnich pięciu latach, podczas warsztatów główny nacisk położony był na pracę na dystansach mieszczących się w przedziale 80–150 m.

Pierwszego dnia „zimny strzał” pozwolił zweryfikować dotychczasowe zapiski prowadzone w dziennikach strzelań przez każdego strzelca. Należy dodać, że warunki meteorologiczne w trakcie warsztatów zapewniły doskonałe możliwości treningowe. Przez cały okres temperatura oscylowała w granicach od 0 do 3 stopni. Do tego, albo duże zamglenie, albo występowały naprzemiennie opady deszczu i śniegu, a nawet deszczu ze śniegiem. Na dokładkę wiatr również dodał ciekawych elementów treningowych: od spokojnego, wiejącego z prędkością 1,5 m/s w osi, do porywistych podmuchów z kierunku godziny 13:00. Nie można było sobie wymarzyć lepszych warunków do strzelania. Te akurat pozwoliły doskonale sprawdzić nie tylko właściwe nastawy i poprawki brane na warunki pogodowe, ale również dały możliwość przetestowania wyposażenia, jakim dysponowali snajperzy.

Podczas warsztatów rozegrane zostały również minizawody strzeleckie, w których startowały zespoły dwuosobowe: strzelec i obserwator, a ich celem było oczywiście wyłonienie najlepszej drużyny. O warunkach danego zadania, czyli celu do ostrzelania, sposobie wykonania oraz dystansie, zespoły dowiadywały się dopiero przed startem. Dokładny dystans też nie był im znany – otrzymywali tylko informację na temat przedziału odległości, w jakim znajduje się cel.

Pierwszą konkurencją był oczywiście „zimny strzał”. Strzelcy otrzymali informację, że cel znajduje się na dystansie od 75 do 110 m, po czym mieli tylko minutę na zajęcie stanowiska i oddanie strzału z postawy siedząc, bez wykorzystania podpórek typu pastorał czy plecy obserwatora. W pracy policyjnej nie zawsze bowiem jest możliwość zajęcia idealnego stanowiska i dogodnej postawy strzeleckiej. Po oddaniu strzału strzelcy otrzymywali informację, na jakim faktycznym dystansie był cel. Kolejną konkurencją było zajęcie stanowiska za quadem, który można było wykorzystać jako oparcie dla broni, zlokalizowanie celu, a następnie ostrzelanie go przez strzelca i obserwatora, każdy ze swojej broni. Nie mogło się obejść bez reżimu czasowego, który stanowił dodatkowy czynnik mający na celu skomplikować pracę pary snajperskiej. Prowadzono również strzelania do celów metalowych w ruchu, co stanowiło spore wyzwanie.

Zawody wygrała drużyna „17tka zryw”, która reprezentowała WZD Nadwiślańskiego Oddziału SG. Podkreślić należy niezwykłe zaangażowanie i profesjonalizm w realizowaniu poszczególnych zadań przez wszystkie drużyny. Nie można nie wspomnieć o drużynie „Mekongu” z BOR, która stosowała niebywałe socjotechniki negocjacyjne podczas zliczania zdobytych punktów.

Ostatniego dnia warsztatów „trójmiejska ekipa szklarzy” zorganizowała specjalne klejone szyby, tak aby można było dokonać sprawdzenia przebijalności pocisków przez przeszkodę, jaką jest szyba. Wyniki potwierdziły notatki wykonane podczas poprzednich testów i sprawdzianów pod tym kątem. Korzystając z okazji, że na poligon przywieziony został również chronometr do pomiaru prędkości początkowej pocisków, poszczególni strzelcy mieli okazję dokonać stosownych pomiarów, w celu weryfikacji wpływu panujących warunków na prędkości pocisków oraz odnotowania wyników w swych dzienniczkach strzeleckich.

Jeżeli chodzi o wyposażenie, to bezdyskusyjnie można powiedzieć, że konstrukcja fińskiej firmy Sako, w postaci doskonałego karabinu TRG na nabój 7,62 mm × 51 NATO (.308 Winchester), wiedzie prym pod względem popularności wśród wyborowych konstrukcji strzeleckich wykorzystywanych przez formacje typu policyjnego w Polsce. Nie zabrakło też karabinów mało spotykanych, zarówno na polskim rynku cywilnym, jak i w wyposażeniu służb mundurowych. Takimi konstrukcjami są karabiny SIG Sauer SSG 3000 na nabój 7,62 mm × 51 NATO (.308 Winchester) oraz Blaser Tactical 2 na nabój 8,6 mm × 70 (.338 Lapua Magnum). Oba karabiny stosowane są przez SG. Funkcjonariusze BOR jako jedyni dysponowali konstrukcją samopowtarzalną, FN SCAR-H na nabój 7,62 mm x 51 NATO. 

To co czyni karabin snajperski wyjątkowym, to umieszczone na nim „szkiełko”. Dobra optyka jest bezdyskusyjnie najważniejsza, szczególnie w przypadku precyzyjnego strzelania. Królowały lunety renomowanej firmy Schmidt & Bender, a przede wszystkim jej doskonały celownik PMII. Niektórzy strzelcy wykorzystywali również optykę wyprodukowaną przez inną znaną firmę z Niemiec, Carl Zeiss.

Podsumowując trzydniowe warsztaty należy podkreślić fakt, że cele postawione do realizacji zostały wykonane z nawiązką. Wymiana doświadczeń, najlepszych praktyk, a w szczególności wspólna integracja środowiska strzelców wyborowych formacji policyjnych strzegących porządku i bezpieczeństwa publicznego, mają bezdyskusyjne przełożenie na dalszą pracę oraz współpracę pomiędzy poszczególnymi służbami. Należy mieć nadzieję, że tego typu inicjatywy będą kontynuowane w przyszłości.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!