Bezzałogowce w działaniach specjalnych

 CR  /  SPECIAL OPS 6/2011  /  27-12-2011
Bezzałogowce w działaniach specjalnych
Bezzałogowce w działaniach specjalnych US DoD, DWS

Sztuka utrwalania obrazu ewoluowała od czasów wykonania pierwszych fotografii w XIX w. Wraz z pojawianiem się nowych technologii fotografia znalazła zastosowanie w różnych dziedzinach życia, bardzo szybko zaczęła być wykorzystywana także przez siły policyjne i wojskowe, m.in. do wykonywania zdjęć powierzchni ziemi z powietrza.

 3  7. Ciąg dalszy artykułu...

W drugiej połowie lat 80. Amerykanie zakupili od Izraela system PIONIEER, który otrzymał oznaczenie RQ-2. System trafił na pokłady okrętów US NAVY, a bojowo zadebiutował w 1989 r. podczas operacji „Pustynna Tarcza”. Później, w 1988 r., w przetargu na UAV dla US Army zwyciężyła kolejna izraelska konstrukcja: był to RQ-5 HUNTER, zastąpiony w 1996 r. izraelsko-amerykańską konstrukcją RQ-7 SHADOW. Od czasów „Pustynnej Tarczy” liczba UAV wykorzystywanych przez siły zbrojne gwałtownie rośnie. Izraelska armia w trakcie operacji „Płynny Ołów” w 2008 r. utrzymywała jednocześnie w powietrzu nawet do czterdziestu UAV, umożliwiając korzystanie z ich wsparcia już z poziomu drużyny piechoty. Bezzałogowce z zespołów zadaniowych „Liberty” w Afganistanie i ODIN w Iraku wylatały
tysiące godzin, wspierając działania wojsk lądowych i specjalnych.

Początkowo zarówno Izraelczycy, jak i Amerykanie wykorzystywali UAV do celów rozpoznawczych, ale bardzo szybko dostrzeżono potencjał uderzeniowy bezzałogowców i pod skrzydłami dronów pojawiły się rakiety i bomby. Pierwsze uderzenia uzbrojonych MQ-1B Predator miały miejsce w 2001 r., to jest w chwili wejścia amerykańskich sił specjalnych i grup CIA do Afganistanu. UAV operowały z Uzbekistanu i Pakistanu, atakując cele wskazywane przez elementy bojowe operujące na ziemi. W 2009 r. CIA ogłosiła, że w ramach operacji „Enduring Freedom” w wyniku ataków UAV na terytorium FATA w Pakistanie zginęło 500 rebeliantów. CIA oceniła, że tylko 30 osób było cywilnymi stratami pobocznymi, pakistański wywiad skłaniał się jednak do oceny strat ludności cywilnej na poziomie 20%. Przeprowadzone przez cywilne instytucje NGO badania zdarzeń wykazały, że od 2004 roku w Pakistanie w 114 atakach dronów zginęło od 800 do 1200 osób, gdzie cywilne straty oceniono na 30%. Trudno ocenić, które z wymienionych danych są najbliższe prawdy.

Predatory i Reapery w Pakistanie działają jako wykonawczy element eliminacji celów wartościowych i wysoko opłacalnych w procesie targetingu amerykańskich służb wywiadowczych, a ocena skutków tych ataków zazwyczaj oparta jest na danych pozyskanych od władz Pakistanu, które z oczywistych powodów nie są zachwycone często nieautoryzowanymi atakami na ich terytorium.

MQ-1 Predator oraz jego klony Gray Eagle i Warrior oraz MQ-9 Reaper uzbrojone są najczęściej w pociski AGM-114R HELLFIRE II. Jest to wersja pocisku specjalnie dostosowana do wykorzystania przez UAV. Ten przeciwczołgowy pocisk o wadze 50 kg z dziewięciokilogramową głowicą bojową, mający zasięg 8 km, jest naprowadzany na cel za pomocą promienia lasera. Pocisk lecący z prędkością prawie tysiąca km/h skonstruowano pierwotnie jako uzbrojenie śmigłowców do niszczenia 60-tonowych czołgów, nie do końca więc nadaje się do precyzyjnego rażenia celów osobowych, jeśli uwzględnia się redukowanie ryzyka strat pobocznych. Trafiony dom zazwyczaj eksploduje powodując śmierć wszystkich w środku, trafiony samochód zostaje rozerwany na strzępy, co może powodować także śmierć osób znajdujących się w pobliżu „celu”. Jednak mimo to broń ta z całą pewnością zasługuje na miano precyzyjnej i na pewno nikt nie podważa jej skuteczności...

Oczywiście, trwają prace nad wdrożeniem nowych rodzajów pocisków rakietowych, bardziej przystosowanych do tego rodzaju misji, to znaczy równie precyzyjnych, ale dysponujących mniejszą siłą rażenia. Firma Raytheon opracowała specjalnie na potrzeby UAV naprowadzany laserowo pocisk Griffin o wadze ok. 20 kg, który w przyszłości może zastąpić Hellfire w uzbrojeniu bezzałogowców. Prowadzi się też prace nad dostosowaniem do potrzeb UAV pocisków Javelin i Spike.

Uzbrojenie Predatorów, a później wprowadzenie już w pełni uzbrojonych konstrukcji, takich jak Reaper czy Gray Eagle, otworzyło drogę do prac nad bezzałogowymi maszynami szturmowymi, które są obecnie w fazie prób i testów. Zakłada się, że w ciągu następnych 10 lat UAV przejmą nawet do 30% operacji bojowych sił powietrznych.

Bezzałogowy aparat latający, bezzałogowy statek powietrzny, UAV, dron – to tylko kilka nazw pojawiających się w mediach i publikacjach. Podobnie jest z definicjami określającymi UAV. Jeśli przyjąć jako wykładnię Ustawę Prawo lotnicze z bieżącego roku, to oficjalna nazwa polska dla UAV brzmi Bezzałogowy Statek Powietrzny – BSP.

Co do definicji BSP-UAV, to amerykańska definicja wojskowa o brzmieniu: „posiadający własny napęd statek latający ze skrzydłem stałym lub wirującym, mogący latać bez załogi poza zasięg widoczności. Może być jednorazowego użytku lub odzyskiwany. Może być zdalnie sterowany lub sterowany automatycznie” wydaje się najbardziej precyzyjna, przy dosyć ogólnym brzmieniu. Zgodnie z tą definicją, kluczowym elementem odróżniającym UAV od na przykład modelu latającego jest możliwość wykonywania lotów poza zasięg wzroku operatora.

Sam bezzałogowy statek powietrzny (nazywany często platformą latającą lub powietrzną) jest tylko jednym z elementów systemu, mającego doprowadzić do startu, lotu i lądowania statku powietrznego oraz pozyskania danych rozpoznawczych z urządzeń pokładowych, które przenosi – stąd często w publikacjach pojawiają się określenia: bezzałogowe systemy powietrzne (UAS).

Przy analizowaniu i porównywaniu systemów UAV niezbędnym jest rozróżnienie dwóch zagadnień: możliwości i parametrów platformy latającej/powietrznej oraz możliwości pozyskiwania danych rozpoznawczych. Te dwa elementy najczęściej służą do klasyfikowania systemów UAV. Często elementem występującym przy klasyfikowaniu systemów są też możliwości komunikacji z platformą latającą.

W przepisach IACO czy w nomenklaturze NATO podział na klasy UAV wciąż jest mało precyzyjny i nie ma znamion wykładni prawnej. Część specjalistów skłania się do podziału UAV ze względu na wagę platformy latającej. Inni stosują kryteria możliwości lotniczych platformy (zasięg, długotrwałość lotu, pułap) lub zadań, do których platformy są przystosowane. Przykładowe klasyfikacje UAS pokazano w tabelach. Spójny podział na klasy jest niezbędny do określenia regulacji prawnych i przepisów wykonawczych, umożliwiających wykorzystanie UAV nie tylko na polu walki, ale również w przestrzeni cywilnej.

Generalnie w skład każdego systemu UAV wchodzą:

  • naziemna stacja kontroli i kierowania GCS (Ground control stacion),
  • platforma latająca,
  • wyposażenie rozpoznawczo-uderzeniowe.
Galeria artykułu  Ilość zdjęć:  14
Artykuł pochodzi z: magazynu SPECIAL OPS nr 6/2011

Komentarze

0

Wybrane dla Ciebie

 


Co zabrać ze sobą na jesienną wyprawę »
sprzet jesienny

 


 Dostępny już dla Ciebie! Nie tylko dla mundurowych » 

 Poznaj 5 kluczowych zalet latarek taktycznych »


latarka na broń

 


Co jest niezbędne w mundurze komandosa »
buty taktyczne

 


Zostań najbardziej pożądanym absolwentem na świecie »

Niezastąpiony sprzęt bushcraft - co wybrać »

uczelnia wojskowa

 

 

 


Jakie możliwości daje Ci szybka wymiana szkieł balistycznych »
okulary balistyczne

 


Poznaj arkana radiokomunikacji wojskowej w XXI wieku » Schludnie, wygodnie, taktycznie na każdą akcję »
latarka czołowa ubrania taktyczne

 


Wybierz produkty sprawdzone w ekstramalnych warunakch »
ubranie taktyczne

 


Dla tych którzy ratują życie » Niezbędnik podróżnika - co warto mieć »
latarka czołowa ubrania taktyczne

 


Buty do lasu - które wybrać »
kursy strzeleń
05/07/2020

Dodaj komentarz
Nie jesteś zalogowany - zaloguj się lub załóż konto. Dzięki temu uzysksz możliwość obserwowania swoich komentarzy oraz dostęp do treści i możliwości dostępnych tylko dla zarejestrowanych użytkowników portalu Special-ops.pl... dowiedz się więcej »

Aktualności

Global SOF Symposium w Warszawie

Global SOF Symposium - Europe jest coroczną platformą wymiany wiedzy i doświadczeń, w trakcie której mają miejsce wykłady, dyskusje panelowe i rozmowy eksperckie, połączone z ekspozycją najnowszych...

Aktualny numer

4/2021
SPECIAL OPS 4/2021
W miesięczniku m.in.:
  • - GEI - Obrońcy Katalonii
  • - Macedońskie Wilki
Paweł Piotrowski
Wiosłowanie jednorącz sztangielką z podparciem na ławce skośnej to odmiana klasycznego...
Paweł Piotrowski
Wyciskanie sztangi w wąskim uchwycie na ławce poziomej to klasyczne, skuteczne...
Michał Piekarski
W ostatnią niedzielę czerwca w Gdyni odbyły się uroczystości z okazji Święta Marynarki...
Michał Piekarski
Wzrost napięcia pomiędzy Zachodem i Rosją, który można już bezpiecznie nazywać nową...
Dariusz Materniak
5 marca 2018 roku jednostka specjalna ukraińskiej Policji "KORD" zatrzymała dwie osoby...
Special-OPS TV


Akademia Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte
Akademia Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte
Akademia Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte w Gdynia - państwowa Uczelnia wojskowa. Lider w kształceniu na potrzeby sił...
Rzetelna Firma
Copyright @ 2010-2012 Grupa MEDIUM Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, nr KRS: 0000537655. Wszelkie prawa, w tym Autora, Wydawcy i Producenta bazy danych zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów zabronione. Korzystanie z serwisu i zamieszczonych w nim utworów i danych wyłącznie na zasadach określonych w Zasadach korzystania z serwisu.
realizacja i CMS: omnia.pl