Istotną rolę w powołaniu do życia nowej formacji odegrał nasilający się konflikt indochiński i wzrastające zapotrzebowanie na siły specjalne, zdolne do prowadzenia skutecznej walki z partyzantami. Początkowo sformowano dwie jednostki o wielkości kompanii każda: SEAL Team One we flocie Pacyfiku oraz SEAL Team Two w strukturach floty atlantyckiej. Obie jednostki zostały szybko zaangażowane do operacji w Wietnamie, początkowo jako doradcy i instruktorzy lokalnych sił specjalnych, a z czasem do samodzielnych działań rozpoznawczych i ofensywnych. Zasadniczą areną aktywności operacyjnej obu jednostek była Delta Mekongu, obszar podmokły i nasycony dużą ilością rzek i kanałów, w którym SEALs współpracowali z jednostkami floty rzecznej. Wraz z marynarką, jej lotnictwem i siłami wietnamskimi, komandosi prowadzili rozpoznanie, urządzali zasadzki na szlakach komunikacyjnych, prowadzili działania dywersyjne, rajdowe a także odbijali jeńców wojennych. Prowadzili także działania przeciwdywersyjne. Byli również angażowani do operacji w innych regionach, w tym w Kambodży oraz Wietnamie Północnym. Współpracowali także ze służbami wywiadowczymi.
Po roku 1973 operatorzy morskich sił specjalnych byli kierowani do innych zapalnych regionów, w szczególności biorąc udział w inwazji na Grenadę w roku 1983 i Panamę w 1989, wykonując tam typowe dla morskich sił specjalnych zadania, od dywersji podwodnej, poprzez rozpoznanie wybrzeża na korzyść desantu morskiego, po akcje bezpośrednie. W końcu lat osiemdziesiątych, wraz ze 160 SOAR, brali udział w operacji „Prime Chance” - ochrony żeglugi w Zatoce Perskiej. W latach osiemdziesiątych rozwiązano jednostki UDT i powołano do życia zespoły o numerach 3,4,5,8 oraz kontrterrorystyczny 6. Uzupełniały je dwa pododdziały SEAL Delivery Vechicle Team (SDV 1 i 2), odpowiedzialne za działania z wykorzystaniem specjalnych pojazdów podwodnych.
Po roku 1990, SEALs brali udział w operacji „Pustynna Burza”, prowadząc działania rozpoznawcze, pozoracyjne oraz odbijając platformy wiertnicze i kontrolując żeglugę handlową. Po 11 września na szeroką skalę zostali zaangażowani w operacjach kontrterrorystycznych i przeciwpartyzanckich, zarówno na morzu (w tym wspólnie z GROM-em w pierwszych fazach operacji „Iraq Freedom” atakując terminale naftowe), jak i na lądzie, w tym na dużą skalę w Afganistanie. W związku ze zwiększonym zapotrzebowaniem na siły specjalne, sformowano dwa kolejne zespoły o numerach 7 i 10 oraz istniejące wcześniej pododdziały rezerwy rozwinięto do dwóch kolejnych o numerach 17 i 18. Uzupełnia je jeden zespół SDV.
Całość sił podlega dowództwu morskich działań specjalnych (US Naval Special Warfare Command) oraz US SOCOM. Zespoły SEAL są podporządkowane wraz z innymi elementami, w tym pododdziałami łodzi specjalnych, Grupom Morskich Działań Specjalnych (Naval Special Warfare Group). Pododdziały o numerach parzystych stacjonują w bazie Coronado w Kaliforni i podlegają NSWG 1, o numerach nieparzystych NSWG 2 i bazują w bazie Little Creek w stanie Virginia. Podczas działań poszczególne elementy często są wydzielane do zespołów zadaniowych, w zależności od aktualnych potrzeb operacyjnych.
Poszczególne zespoły dzielą się na plutony liczące szesnastu operatorów, które mogą dzielić się na mniejsze grupy. Obecnie liczba plutonów w zespole jest stała i wynosi sześć, w latach wcześniejszych bywała większa, nawet dwukrotnie.
Nabór do pododdziałów SEAL prowadzony jest w drodze rygorystycznej selekcji spośród marynarzy i oficerów marynarki wojennej (od niedawna bardzo ograniczona liczba kandydatów przyjmowana jest także z szeregów US Coast Guard). Kandydaci muszą przejść wymagający program selekcyjny, nazywany Basic Underwater Demolition/Seal (BUD/S), a następnie kilkuetapowe szkolenie indywidualne i w składzie pododdziału, ze szczególnym naciskiem położonym na działania w środowisku morskim. Oprócz tego operatorzy przechodzą szereg kursów, w tym spadochronowy, desantu śmigłowcowego, walki w górach, na pustyni, działań kontrterrorystycznych i snajperskich.
Uzbrojenie i wyposażenie SEAL-sów jest różnorodne i obejmuje szereg standardowych i niestandardowych typów broni w tym powstałych specjalnie dla tych jednostek. Podstawową bronią są pochodne karabinki M4A1, subkarabinki Mk18, karabinki wyborowe Mk12, kbk Mk16 i karabiny Mk17 rodziny SCAR, karabiny i karabinki maszynowe rodziny Minimi (Mk46 i 48). Wykorzystywane są także karabiny wyborowe kilku typów w tym samopowtarzalne Mk11 kalibru 7,62 („Spec-Ops” 11-12/2009) i powtarzalne Mk 13 na nabój .300 Winchester Magnum („Special-Ops” 2/2011).
