W tym celu utworzono 10 Grupę Sił Specjalnych w Niemczech (inna jednostka – 77 Grupa, później przemianowana na 7 stacjonowała w USA). Siły te intensywnie przygotowywały się do prowadzenia działań specjalnych na terenach kontrolowanych przez siły komunistyczne, także we współpracy z zakonspirowanymi siatkami znanymi obecnie jako „Gladio”. Wraz z formowaniem innych grup sił specjalnych, cechą charakterystyczną stała się specjalizacja geograficzna, w tym intensywne szkolenie z zakresu języków i kultury państw ze strefy odpowiedzialności danej jednostki, tak aby komandosi tych jednostek mogli występować w roli doradców, szkoleniowców i w razie potrzeby liderów regularnych i nieregularnych formacji oraz mogli efektywnie współpracować z ludnością cywilną w ramach „walki o serca i umysły”. W tej roli szczególnie wyróżnili się podczas wojny wietnamskiej, szkoląc oddziały armii południowego Wietnamu, formując lokalne oddziały samoobrony, prowadząc rozpoznanie na terenach kontrolowanych przez przeciwnika. Wielu żołnierzy sił specjalnych brało udział we wspólnych operacjach ze służbami wywiadowczymi. Komandosi prowadzili także działania ofensywne, między innymi 21 listopada 1970 roku wydzielona grupa specjalna zaatakowała północnowietnamski obóz jeniecki w Son Tay.
W okresie póżniejszym żołnierze tej formacji lub z niej rekrutowani byli kierowani w liczne zapalne regiony, w tym do Ameryki Łacińskiej oraz na Bliski Wschód, szkoląc proamerykańskie formacje zbrojne, zarówno do działań przeciwpartyzanckich (Salwador, Kolumbia), jak i partyzanckich (Nikaragua, Afganistan w okresie interwencji radzieckiej). Po roku 1990 żołnierze 5 Grupy Sił Specjalnych odegrali istotną rolę w operacji „Pustynna Burza”, oprócz typowych operacji specjalnych, zapewniając – jako specjaliści w zakresie języka i kultury arabskiej - także współpracę pomiędzy siłami amerykańskimi i arabskimi jednostkami regularnymi. W okresie integracji państw Europy Środkowej ze strukturami NATO, istotną rolę odgrywali w niej żołnierze sił specjalnych z 10 Grupy Sił Specjalnych, znający języki i kulturę tych państw. Operatorzy sił specjalnych byli także obecni na Bałkanach, wykonując szereg operacji specjalnych i doradczych, między innymi współpracując z żołnierzami polskich kontyngentów wojskowych.
Wraz z rozpoczęciem wojny z terroryzmem, zaangażowanie sił specjalnych w operacje wojskowe znacząco wzrosło. Żołnierze „Zielonych Beretów” byli jednymi z pierwszych operujących w 2001 roku w Afganistanie i do dziś biorą aktywny udział w tej kampanii. W operacji irackiej siły specjalne odegrały bardzo ważną rolę w szkoleniu sił sojuszniczych w Kurdystanie i ich ofensywie na północy podczas działań wiosną 2003 roku, a następnie przez cały okres operacji Iraqi Freedom były intensywnie zaangażowane w działania przeciwpartyzanckie i szkoleniowo – doradcze.
Obecnie istnieje pięć Grup Sił Specjalnych – 1, 3, 5, 7, 10 w armii regularnej i dwie w rezerwie (Gwardii Narodowej) noszące numery 19 i 20. Poszczególne grupy mają przydzielone następujące obszary operacyjne : 1 - Pacyfik, Oceania, Azja Wschodnia i Południowo – Wschodnia; 3 – Afryka na południe od Sahary; 5 – Bliski Wschód; 7 – Ameryka Łacińska; 10 – Europa; 19 – Pacyfik oraz Bliski Wschód; 20 – Ameryka Łacińska. W praktyce od dekady wszystkie jednostki są aktywnie zaangażowane przede wszystkim w Iraku, Afganistanie i innych miejscach zagrożonych przez terroryzm fundamentalistów islamskich.
Każda grupa składa się z czterech batalionów sił specjalnych, w skład którego wchodzą po trzy kompanie, dzielace się na sześć dwunastoosobowych grup specjalnych typu A (Special Forces Operational Detachment Alpha) i grupę dowodzenia typu B (SFOD-B). Dowództwo batalionu może wystawić zespół typu C. Oprócz elementów bojowych, każda grupa posiada batalion zabezpieczenia, a bataliony - kompanie. Pododdziały te odpowiedzialne są za zapewnienie grupom specjalnym wsparcia logistycznego, łącznościowego, informacyjnego. Całość sił podlega Dowództwu Operacji Specjalnych (US SOCOM - za pośrednictwem Dowództwa Operacji Specjalnych US Army).
Żołnierze grup specjalnych przechodzą centralną selekcję i kilkuetapowe szkolenie podstawowe w Centrum Szkolenia Sił Specjalnych im. Johna F. Kennedy'ego (John F. Kennedy Special Warfare Center and School) oraz szereg szkoleń specjalistycznych. Pozostały personel jest przydzielany do pododdziałów zabezpieczenia. Widoczną różnicą jest nakrycie głowy: operatorom przysługuje zielony beret , pozostałym czerwony. Zielony kolor beretu został przyjęty w roku 1961 jako nawiązujący wprost do tradycji alianckich jednostek komandosów z okresu II Wojny Światowej.
