"Chudzielec" dla medyka

Każdy żołnierz, szczególnie jednostek specjalnych, powinien posiadać w swoim wyposażeniu indywidualny zestaw pierwszej pomocy, którego użyje do niesienia pomocy rannemu, albo który zostanie wykorzystany do wstępnego opatrzenia rannego właściciela. Dla ratowników bojowych opracowano wiele różnych toreb i kieszeni, w tym udowych, mieszczących niezbędne wyposażenie do niesienia pomocy innym – są one jednak na tyle małe, aby nie przeszkadzały choćby w posługiwaniu się bronią, wszakże członek zespołu taktycznego musi na pierwszym miejscu pełnić funkcję „zwykłego” operatora. Jednak niewielka ilość znajdującego się w nich wyposażenia może być stanowczo za mała w przypadku skomplikowanych ran lub wielu ofiar.

Z tego powodu w wyposażeniu paramedyków policyjnych czy wojskowych znajdują się różnego typu wyspecjalizowane plecaki, służące do przenoszenia znacznych ilości środków opatrunkowych i wyposażenia zajmującego więcej miejsca, jak na przykład kołnierzy ortopedycznych, płynów infuzyjnych czy noszy składanych, czyli generalnie małego szpitala polowego mieszczącego się na plecach ratownika. To, co jest zaletą plecaków, czyli duża pojemność i wiele kieszeni, w pewnych okolicznościach może stać się ich wadą, szczególnie podczas działań w pomieszczeniach zamkniętych (CQB), w terenie miejskim (MOUT), z użyciem pojazdów czy podczas działań na morzu, w wąskich labiryntach korytarzy okrętów czy platform wiertniczych, gdzie każdy zbyt odstający od sylwetki operatora element wyposażenia będzie utrudniał wykonanie zadania. O ile w pojeździe można przewozić plecak medyczny i zakładać go tuż po opuszczeniu środka transportu, to czynność ta zabiera cenne sekundy, które można wykorzystać w inny sposób.

Ratownicy bojowi z jednej z grup amerykańskich sił specjalnych (US Special Forces, czyli słynnych Zielonych Beretów), w celu uzyskania odpowiednich kwalifikacji przechodzą jeden z najbardziej zaawansowanych kursów medycyny taktycznej na świecie, podczas którego zdobywają wiedzę umożliwiającą im przeprowadzanie nawet skomplikowanych zabiegów chirurgicznych. Wraz z odchodzeniem od klasycznych działań „zielonych” w stronę szybkich akcji bezpośrednich w warunkach miejskich, zaczęli oni zastanawiać się nad opracowaniem plecaka mieszczącego niezbędne wyposażenie medyczne, a jednocześnie pozwalającego na swobodne wykorzystywanie go w ciasnych wnętrzach budynków, pojazdów czy śmigłowców, które stały się podstawowym sposobem przemieszczania na dalsze dystanse. W wyniku tych prac, podjętych z firmą Tactical & Survival Specialties Inc. (TSSI), powstał projekt „cienkiego” plecaka medycznego dla sił specjalnych, przyjętego później do wyposażenia jako M-9 Medical Bag. Przyjęto założenie, że M-9 ma służyć do przenoszenia minimum sprzętowego – większe plecaki czy torby zostają w pojazdach i korzysta się z nich jedynie w razie potrzeby. Najbardziej charakterystyczną cechą M-9 są kompaktowe rozmiary.