Iveco LMV w jednostkach specjalnych

Wśród europejskich „komandosów” najpopularniejszym modelem pojazdów minoodpornych jest Iveco M65E19WM (LMV), którego bojowo w Afganistanie używali lub używają m.in. włoskie, norweskie oraz czeskie oddziały specjalne. Wozy te często są poddawane pewnym modyfi kacjom, wzbogacane jest ich wyposażenie, głównie w środki łączności. Wszystkie te działania mają na celu przystosowanie tych samochodów do działań specjalnych.

Zobacz galerię zdjęć Iveco LMV w jednostkach specjalnych >>

KONSTRUKCJA LMV

Geneza powstania Iveco LMV sięga lat 90. ubiegłego wieku i toczących się wtedy konfliktów na Bałkanach i Bliskim Wschodzie. Wzrost różnego rodzaju zagrożeń, w tym związanych z zasadzkami, minami, w połączeniu z brakiem odpowiedniej ochrony dla poruszających się nieopancerzonymi samochodami terenowymi żołnierzy, skłonił włoskich inżynierów do stworzenia nowego, opancerzonego pojazdu. Założono, że przyszły LMV ma, przy zachowaniu wysokich parametrów trakcyjnych, niewielkich rozmiarów oraz niedużej masy (pozwalających na jego transport na pokładzie C-130), zapewnić jak największą ochronę jadącym nim żołnierzom. W praktyce oznaczało to powstanie zupełnie nowej konstrukcji, zarówno w zakresie podwozia, jak i kabiny-cytadeli, wraz z elementami chroniącymi przed skutkami wybuchów min.

Kabina załogi, posiadająca czworo drzwi oraz pięć miejsc siedzących w środku, została zaprojektowana jako oddzielny zespół, składający się z integralnej klatki rurowej połączonej ze stalową strukturą nośną kabiny. Elementy te stanowią szkielet, do którego mocowane są zewnętrzne panele poszycia, okna i dach. W zależności od potrzeb, kabina może być nieopancerzona lub opancerzona, gdyż zewnętrzne osłony balistyczne można demontować. Dodatkową osłonę przeciwminową stanowi przymocowany w czterech punktach do ramy (nie do kabiny-cytadeli), deflektor w kształcie spłaszczonej litery V, wykonany z jednego arkusza blachy pancernej. Także w nadkolach kół przednich oraz tylnych zostały zamontowane dodatkowe elementy chroniące załogę w środku cytadeli.

Obecnie opancerzenie kabiny oraz szyby kuloodporne zapewniają ochronę balistyczną na poziomie 3., według STANAG 4569 (7,62 mm × 54R B32 API i 7,62 mm × 51 AP) oraz przeciwminową na poziomie 3a wg STANAG 4569 (ekwiwalent 8 kg TNT pod kołem), we wcześniejszych wersjach (do połowy 2008 r.) były to odpowiednio poziomy 3 oraz 2a.

W pojeździe zamontowanych jest pięć specjalnych, indywidualnych foteli ze zintegrowanymi 5-punktowymi pasami, które podwieszono do wewnętrznej klatki. Tylne siedziska można złożyć, podnosząc je do góry, pod środkowym znajduje się wysuwany podest dla strzelca.

Z przodu, przed kabiną, znajduje się nieopancerzona komora silnika, przykryta maską wykonaną z laminatu. Z tyłu za kabiną umieszczono oddzielny, również nieopancerzony przedział bagażowy o kształcie prostopadłościanu, na którego bocznych ścianach zamontowano otwierane do góry pokrywy. Dach pojazdu standardowo wyposażony jest w duży okrągły właz z obrotnicą, zakrywany otwieraną do tyłu pokrywą. Na obrotnicy można zamontować różnego rodzaju broń, od km 5,56 mm do wkm 12,7 mm.