Biometryka w działaniach specjalnych

NATO stanowi potężną siłę polityczno-militarną, z którą musi się liczyć każde państwo naszego globu, i nawet pomijając element odstraszania nuklearnego reprezentowany przez arsenały atomowe członków, potencjał konwencjonalny Sojuszu nie ma sobie równych na Ziemi.

Mimo to NATO „ugrzęzło” w Afganistanie, raczej niezdecydowanie interweniuje w Libii i kompletnie nie radzi sobie z somalijskimi piratami. Oczywiście przyczyny tej sytuacji są złożone i pozostają tematem analiz prowadzonych przez sztaby wojskowe oraz polityczne, jak Sojusz długi i szeroki.

NATO jest organizacją polityczno-militarną, którą powołano w celu wzajemnej ochrony państw-sygnatariuszy paktu. Stanowi o tym bezpośrednio artykuł 5 Paktu określający, że każdy atak z zewnątrz na członka sojuszu jest atakiem na całą organizację i spowoduje natychmiastową reakcję Sojuszu. Jednak od 1949 roku, kiedy NATO powstało jako przeciwwaga dla ekspansjonizmu ZSRR, nie doszło do sytuacji określonej w artykule 5 paktu, a tymczasem Związek Radziecki się rozpadł...

W XXI wiek NATO wstąpiło z nową koncepcją „działań poza art. 5”, zwaną też koncepcją „operacji reagowania kryzysowego”. Doświadczenia Sojuszu z działań na terenie byłej Jugosławii w połączeniu z kompletnym blamażem ONZ w militarnych operacjach pokojowych doprowadziły nie tyle do zmiany zadań, co zmiany charakteru działania Sojuszu. Obecnie mówi się o „działaniach przy użyciu sił zbrojnych, skierowanych na usuwanie przyczyn sytuacji kryzysowych lub kryzysów zagrażających regionalnemu lub światowemu bezpieczeństwu oraz powodujących naruszenie praw człowieka”. Od działań na Bałkanach, poprzez misję w Darfurze, aż do Afganistanu, operacje Sojuszu polegają na zabezpieczeniu terenu, ustabilizowaniu sytuacji w regionie działania oraz wsparciu dla lokalnych sił bezpieczeństwa przez prowadzenie operacji bojowych i niekinetycznych.