Kamuflaż na zimę

Podstawy

Skuteczne ukrywanie swojej obecności w terenie odgrywa kluczową rolę w działaniach niewielkich grup specjalnych lub rozpoznawczych operujących w ugrupowaniu nieprzyjaciela lub na jego głębokich tyłach. Trudny teren pokryty śniegiem, choć mający znaczący wpływ na obniżenie ich mobilności, ułatwia im jednocześnie przenikanie przez linie przeciwnika, bezpieczne funkcjonowanie bez pozostawania wykrytym oraz ułatwia ewakuację lub powrót z rejonu działania. Kamuflaż w warunkach zimowych, choć jest zadaniem bardzo utrudnionym, tak jak i w każdych innych, wymaga dostosowania swojego wyglądu do otoczenia.

W artykule postaramy się przybliżyć problematykę maskowania zimowego, starając się uwzględnić głównie działania w terenie Europy Środkowo-Wschodniej, a nie w warunkach arktycznych, co miałoby może i sens jako ciekawostka, ale nie w praktycznym zastosowaniu. Trzeba pamiętać o zupełnych podstawach tej sztuki – dyscyplinie kształtu, ruchu, kontrastu, koloru oraz dźwięku. Zgodnie z tymi regułami, należy zadbać o rozbicie charakterystycznego kształtu sylwetki człowieka i złamanie wszelkich linii prostych niewystępujących w przyrodzie, zlewaniu się z tłem, wykorzystywaniu ukształtowania terenu, w którym się znajdujemy – chroniąc się w miejscach ocienionych oraz zapewniających naturalną osłonę przed ewentualnym przeciwnikiem lub osobami postronnymi, poruszaniu w odpowiednim tempie, unikania demaskujących odgłosów jak głośne rozmowy, brzęczenie czy skrzypienie, a także błyszczących elementów wyposażenia.

Najtrudniejszym do uniknięcia elementem pozostają ślady pozostawiane przez poruszające się pieszo lub na nartach oddziały. Sposobów ich redukowania, bo trudno tu mówić o ich całkowitym pozbyciu, jest kilka i najpowszechniejszą metodą jest wykorzystywanie warunków atmosferycznych – opadów świeżego śniegu czy silnego wiatru, który zasypie łatwe do wytropienia ślady. Jeśli pogoda nie jest sprzyjająca, należy wykorzystywać ślady już istniejące lub poruszać się krok w krok za poprzednikiem, dzięki czemu przeciwnik nie powinien być w stanie ocenić liczebności poruszającego się w terenie oddziału. W artykule nie poruszymy kwestii maskowania obozowisk czy też baz patrolowych, gdyż to zagadnienie jest znacznie szersze i wymaga poświęcenia mu w przyszłości oddzielnego artykułu.