W zamierzeniach rządu na uchodźstwie, Armia Krajowa miała być organizacją ogólnonarodową, ponadpartyjną, a jej Komendant Główny jedynym, upełnomocnionym przez rząd dowódcą krajowej siły zbrojnej. Głównym zadaniem stawianym przed Armią Krajową było prowadzenie walki o odzyskanie niepodległości, co nazywano walką bieżącą, poprzez organizowanie i prowadzenie działań partyzanckich i sabotażowych oraz przygotowanie armii podziemnej na okres ogólnokrajowego powstania, które miało wybuchnąć na ziemiach polskich w okresie militarnego załamania hitlerowskich Niemiec.
Armia Krajowa od początku była organizacją masową, zwiększającą szeregi przez werbunek ochotników i kontynuowanie akcji scaleniowej, rozpoczętej jeszcze przez Związek Walki Zbrojnej. W latach 1940-44 do Armii Krajowej przystąpiły między innymi: Tajna Armia Polska, Polska Organizacja Zbrojna "Znak", PPS-WRN, Tajna Organizacja Wojskowa, Konfederacja Zbrojna, Socjalistyczna Organizacja Bojowa, Polski Związek Wolności oraz częściowo Narodowa Organizacja Wojskowa, Bataliony Chłopskie i Narodowe Siły Zbrojne.
| Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera! |
Łączna liczba żołnierzy Armii Krajowej wynosiła na początku 1942 roku okołu 100 tysięcy, natomiast w lecie 1944 roku liczyła już około 380 tysięcy żołnierzy, w tym: ok. 11 tysięcy oficerów, 7,5 tysięcy podchorążych i 88 tysięcy podoficerów. Kadra Armii Krajowej rekrutowała się z oficerów i podoficerów armii przedwrześniowej, którym udało uniknąć lub wydostać się z niewoli oraz z absolwentów tajnych Zastępczych Kursów Szkoły Podchorążych Rezerwy i Zastępczych Kursów Podoficerów Piechoty, a także przerzucanych do kraju Cichociemnych – przeszkolonych w Wielkiej Brytanii, wysokiej klasy specjalistów w wielu dziedzinach, w tym sabotażu i dywersji, fałszowaniu dokumentów i prowadzeniu działań wywiadowczych, którzy stanowili bezcenne wsparcie dla oddziałów walczących w okupowanej Polsce.
